De aantrekking wordt het conflict en de levensles


 

Mensen doen wat ze doen. Daar kunnen we weinig tegen inbrengen. We kunnen enkel bepalen wat WIJ doen en willen en hoe wij reageren op anderen.

Menselijke relaties zijn dynamisch. Jij zegt wat, de ander zegt wat. Jij doet wat. De ander doet wat. Daar kunnen we geen protocol op loslaten. Dat is ook geen proces wat we kunnen beheersen. Mensen kunnen je ontmoeten op het niveau dat ze zichzelf hebben ontmoet. We kunnen geen zekerheden inbouwen. Soms proberen we dat door afhankelijkheid te creëren of door contracten af te sluiten. Maar dat blijkt soms een gevangenis te worden voor beide deelnemers. 50% van de huwelijken blijkt ontbonden te worden. Dus zekerheden nastreven blijkt vaak een verkrampte beweging die de realiteit niet overleeft. Kunnen omgaan met onzekerheid brengt meer vrijheid.

Mensen blijven als ze gezien en gehoord worden. Als ze het idee hebben dat hun behoeften voldoende worden vervuld. Of ze blijven omdat ze (denken) niet in staat (te) zijn om voor zichzelf te zorgen. Dat kan zowel een financiële als emotionele basis hebben. Uiteindelijk blijkt die oplossing ook weinig vervulling te brengen omdat tekorten in jezelf nooit tot vervulling leiden, ook als we een ander hebben aangesteld om die taak op zich te nemen.

Wat we zo fantastisch in aanvang vonden in die ander, wordt bijna altijd het onderwerp van conflict. Want wat die ander liet zien, was wat we zelf nog moesten leren. Maar naarmate de tijd verstrijkt, worden we weer geconfronteerd met onszelf. We zullen daar zelf aan moeten staan, wat we bewonderden in de ander, zelf vaardig in worden. Dat is vaak een grote klus maar niet onmogelijk.

Veel mensen zijn heel lang nog op zoek naar een moeder of vader die ze nooit (of niet beschikbaar) hadden. Ze hopen dat de partner dat goed gaat maken. Maar dat is het verlangen van een kind. Dat is geen volwassen verlangen. Daarmee stellen we onze fase van volwassen worden enkel uit. Het verhaal wat we vertellen aan onszelf is het verhaal van het kind in ons. Het kind dat niet durft en niet kan. Zelf verantwoordelijkheid nemen voor ons leven en wat we voelen, blijft daardoor buiten bereik. We bouwen er geen zelfvertrouwen mee op. Deze boodschap kan nogal wat losmaken bij mensen. Machteloosheid en paniek zijn gevoelens die zomaar kunnen opspelen. Maar wellicht dat de verwarring eindelijk wat kan openbreken. Verwarring is een scheur in de muur die we gebouwd hebben om ons te beschermen tegen iets wat al lang niet meer bestaat: het verleden en de ervaringen die we niet zijn vergeten en nog elke dag met ons meesjouwen omdat we ze nog niet verwerkt hebben.

Willen wij een autonoom en zelfbepalend mens worden, dan zullen we voor onszelf moeten staan. Met alles wat dat met zich meebrengt. Voor sommigen is dat heel veel. Voor anderen blijkt dat een nieuwsgierige zoektocht. Van het kindverlangen naar de rijpe volwassen mens. Afscheid nemen van de romantische illusies die we zo lang meedragen, omdat we nog geen afscheid kunnen nemen van de hoop die we nog steeds koesteren: het verleden dat zo teleurstellend was maar ooit anders wordt. Enkel ons verhaal over dat verleden kunnen we herschrijven. Onze vernieuwde perceptie en interpretatie brengt die verandering. Het kan in één enkele seconde veranderen, onze beleving over dat verleden. En daarmee kunnen wij onszelf bevrijden, de illusies loslaten en de dagdromerij stoppen.

Het betekent een stap in de realiteit zetten. Naar onze innerlijke bron gaan. Waar alle antwoorden te vinden zijn, als we oplettend zijn. Mits we verantwoordelijkheid nemen. De stap naar een volwassen leven. Afscheid nemen van het gekwetste kind dat nog steeds hoopt dat het krijgt wat ze nooit heeft ontvangen: veiligheid, zekerheid, aandacht, begrip en onvoorwaardelijke liefde.

Wat we hopen te vinden is wat we onszelf kunnen geven. Want door dat kleine bange kind in ons te omarmen als de volwassene die we nu zijn, maken we de weg vrij voor een geheel nieuwe energie. Niemand hoeft ons te helen, beschermen of voor ons te zorgen. Dat doen we zelf. Mensen willen gewoon bij ons zijn omdat ze ons als mens mooi vinden. Met onze kwetsbaarheid en kracht. Dat maakt ons aantrekkelijk voor onszelf en voor de ander. Er hoeven geen gaten gevuld te worden in ons hart of leven. We vervullen ons zelf. En daarmee is er een zee van ruimte om te geven en niet meer krampachtig ‘te zoeken’ of ‘nodig’ te hebben.

Vanuit die start ontdekken we dat contacten en relaties heel anders voelen en we zowel verrijkend kunnen zijn voor een ander als verrijking kunnen vinden bij een ander, vanuit een gelijkwaardige basis.

Als we het conflict in onszelf oplossen worden relaties voedend. Die relaties zijn vaak duurzaam en gezond. Het heeft soms tijd nodig voordat we dat realiseren. Maar als we tot dat punt komen, veranderd er veel. We worden de volwassen mens die het leven zelf vormgeeft. Daarmee bouwen we een nieuwe mens op; de mens die we altijd al waren, in onze pure kern en die eindelijk bevrijd werd door het verhaal van het kind dat we waren achter ons te laten en de moedige volwassene te worden!

 

 

Advertenties
Reacties staat uit voor De aantrekking wordt het conflict en de levensles Geplaatst in Uncategorized

De tijd van Licht en Bewustzijn


Een nieuw seizoen kondigt zich aan. De tijd van meer introspectie. Ramen en deuren gaan weer dicht. De kachel gaat weer aan. Een ideale tijd om bij jezelf thuis te komen. En dat gevoel is een wens voor nog behoorlijk wat mensen.

Introspectie is nodig om vooruitgang te kunnen boeken op zowel persoonlijk als professioneel vlak omdat zelfkennis zich vertaalt naar groei in bewustzijn en bewustwording over wat wezenlijk belangrijk is en wat positief werkt om alles uit jou te kunnen halen als mens en professional. Als je jezelf goed kent worden je keuzes bewuster en hebben ze meer impact op de kwaliteit van je leven.

Het is mijn professionele missie om mensen die nog veel in het donker leven naar het licht te brengen. Naar het licht in zichzelf en het licht in de wereld. Dat is een uitdagende taak die zowel vergt dat ik mijn eigen donker heb verwerkt waardoor ik zelf in het licht leef waardoor ik zowel professioneel als persoonlijk die impact kan hebben. En eveneens als rolmodel kan dienen voor hen die daar behoefte aan hebben.

Als het donker al vroeg in een mensenleven aanwezig was, dan is de weg naar het licht vaak een lange en ingrijpende. Maar nooit onmogelijk om die weg te gaan. Bereidheid is nodig om die stappen te kunnen zetten. Het resultaat hangt af van die bereidheid. Het is geen placebo effect waar ik het over heb, want er zijn wel degelijk wezenlijke stappen te zetten naar heling. Maar zonder bereidheid om het werk te doen dat je daar naartoe kan brengen, zal het donker aanwezig blijven.

Alles begint met het laten groeien van het bewustzijn en het bewustwordingsproces in gang zetten. Wat we niet VOELEN kunnen we niet veranderen. Wat we niet ZIEN kunnen we niet onderzoeken en begrijpen. Wat we niet DOEN brengt ons geen vooruitgang en VERNIEUWING. Wat we niet kunnen LOSLATEN blijven we met ons meezeulen. Voordat we bij het LICHT uitkomen moeten we door ons eigen donker gaan. Er is geen andere weg mogelijk naar heling dan deze. Maar de beloning is groot en het effect op de rest van je leven enorm. Ik gun het elk mens. En ik hoop dat elk mens het zichzelf gunt.

De kwaliteit die we nastreven voor ons leven is vaak gekoppeld aan ons verwachtingspatroon en het geloof in onszelf. Hoe jij denkt over jou bepaalt wat jij de wereld inzet. Hoe jij voelt over jou, bepaalt welke mensen je naar je toetrekt en welke dingen er op jouw pad komen. Soms trekken we dat aan omdat we nog wat moeten leren om verder te komen. Wat we aan ons voorbij laten gaan omdat het niet juist of goed voelt voor ons, is gebaseerd op het ontbreken van herkenning. Wat we zelf kunnen vervullen, geeft ons alle ruimte om met rust, geduld en nauwkeurigheid te kijken naar wat en wie er tegenover ons zit. Dan worden keuzes rustig gemaakt over wie we in ons leven willen uitnodigen en wie niet. Dan kunnen we zien wat we elkaar kunnen brengen en wat niet.

De zomerperiode was een mooie tijd om uit te rusten voor mij. Ik kwam weer op veel onbekende mooie plekken, in de natuur en aan het water, op een eiland en ontmoette weer veel onbekende mensen. Mijn tweede boek DE VRIENDSCHAPSFAMILIE heb ik afgelopen week afgeschreven en gaat volgende week richting uitgeverijen. De afsluitende Reünie van dat maatschappelijk initiatief is binnenkort. Het derde boek HARTSTOCHT TUSSEN VROUWEN behandeld eveneens een wezenlijk psychosociaal thema en nodigt uit tot een nieuw perspectief op liefde, hartstocht en de keuzes in relaties. Aan dat boek begin ik vanaf zaterdag 1 september te schrijven.

De sociale beweging die ik in gang wilde zetten bracht een nieuw boek en een jaar lang veel interactie met onbekende mensen. Werkelijke aansluiting was achteraf beperkt en vandaar dat ik de sociale interactie zal opzoeken bij initiatieven van andere organisaties die met vriendschap, psychologie en filosofie te maken hebben. In elk geval een gemeenschappelijkheid van waaruit nieuwe dingen en contacten kunnen ontstaan op een natuurlijke wijze. Een diepergaande klik is niet maakbaar en ontstaat zelden door koetjes en kalfjes, innerlijke tekorten moeten opvullen of een onoverbrugbaar verschil in waarden en bewustzijnsfasen. Het besef daarover maakt nieuwe invalshoeken mogelijk doordat het helder maakt waar het wel door te vinden is. Die stappen zijn al gezet.

Ik wens je een vervullende septembermaand toe met veel licht en een toename in bewustzijn. Indien je hier echt efficiënt aan wilt werken dan voel je welkom bij mijn transformatie-programma Transformatie naar Bevrijding

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor De tijd van Licht en Bewustzijn Geplaatst in Uncategorized

Dag van de VRIENDSCHAP – Uitnodiging voor JOU – 23 september


UITNODIGING VOOR JOU:

 

Zoals beloofd organiseer ik op zondag 23 september een bijzonder event waar VRIENDSCHAP centraal staat. Voor iedereen die aan het vriendschapsproject meedeed. Voor iedereen die nieuwe vriendschappen wil vinden. Voor iedereen die toe is aan een inspirerende avond met onbekenden. Kortom: voor iedereen die VRIENDSCHAP wil vieren.

Graag ontvang ik je persoonlijk op een prachtige locatie binnen Amsterdam CS. Alle details vind je als je onderstaande link aanklikt. Voel je meer dan welkom en wacht niet te lang met je opgeven, want er zijn 34 plekken slechts beschikbaar. Voel je welkom!

https://vriendschapsproject.wordpress.com/2018/06/25/23-september-dag-van-de-vriendschap-de-vriendschapsreunie-uitnodiging/

 

Reacties staat uit voor Dag van de VRIENDSCHAP – Uitnodiging voor JOU – 23 september Geplaatst in Uncategorized

DE VRIENDSCHAPSFAMILIE


De tijd vloog, de afgelopen maanden. Hoewel ik bewust deed en ook niet deed.

Ik was onderweg in Nederland, op veel plekken. Ik was bezig om nieuwe gezinsleden voor mijn vriendschapsfamilie te ontmoeten. En werkte aan mijn nieuwe onderneming. Het was een interessante reis de afgelopen 10 maanden. En nu schrijf ik aan mijn nieuwe boek DE VRIENDSCHAPSFAMILIE. En is er een zomer om van te genieten. Vandaar dat ik deze maand volsta met een actuele podcast over HET VRIENDSCHAPSPROJECT dat ik vorig jaar startte. Ik hoop dat het je inspireert.

Reacties staat uit voor DE VRIENDSCHAPSFAMILIE Geplaatst in Uncategorized

Vanzelf


 

Voor verandering hoeven we niets te doen. Het komt vanzelf. De jaargetijden wisselen vanzelf. Onze huid wordt rimpeliger. Vanzelf. Haren worden minder vol. Verwachtingen nemen af. Geschiedenis neemt ons mee op het pad dat naar wijsheid kan leiden. Als we open staan. Als we toegankelijk durven zijn voor alles wat we ervoeren en wat wij ervan leerden.

Want als we leren van al onze ervaringen, dan ontstaat er een nieuwe regenboog aan onze horizon. Dan daalt er een licht in ons neer dat ons rust brengt. Het jagen, willen ervaren, niets willen missen wordt ingeruild voor kwaliteit en wellicht diepte die we niet eerder ervoeren. Mits we leren, van onze ervaringen. Als we diep naar binnen durven te gaan, waar de vragen al beantwoord werden, ontdekken we nieuwe antwoorden. En misschien wel de overbodigheid ervan.

Ik geniet van de geur van vers gemaaid gras. Van de koffie die doorloopt in het apparaat. Van de steeds wisselende luchten als ik naar buiten kijk. Van de poses van mijn nieuwe poesje, die in totale overgave al haar plekjes in huis geniet. Ik hoor de kikkers in de sloot. En de vogels in de bomen om mijn huis. Ze maken nieuw leven. Ik zie de eenden in de sloot, terwijl ze elkaar achterna zitten. Binnenkort zwemt hun kroost voorbij. Vanzelf. Allemaal vanzelf. Zoals de natuur het bedoeld heeft. Want die natuur past geen houtgrepen toe. Wat ontstaat, hoort zo te zijn. Ik zou wensen dat mensen ook zo konden leven. Vanuit hun natuur. Vanzelf. Wat zou dat een hoop lijden schelen.

Ik ben op zoek naar mijn vuur. Tijdens alle creatie-processen sluipt het er soms in, dat ik vergeet dat vuur te eerbiedigen. Ik ken het zo goed. Als het brand. Als het oplaait. Ik hou van mijn vuur. Maar terwijl ik schrijf, creëer, ontmoet en doe, kan dat vuur soms tot een vlammetje worden. Vandaag werd ik daar aan herinnerd. Aan mijn vuur. Aan de passie die ik al van kinds af aan in mijn aderen voel stromen. Het leven is soms vol en druk. De beweging met dat vuur die ik zou willen maken, wordt soms belemmert door de beweging van buitenaf. Maar nu, in dit moment, voel ik het weer. Mijn vuur. Dat wat mij, mij maakt, wil ik niet verloochenen. De stilte is het huis waarin dat vuur kan branden.

De mensen die ik ontmoet zijn spiegels. Telkens is er de reflectie van hun ziel. Het verdriet, de angst en de pijn. En de vreugde, de hoogmoed en de hoop. Wij zijn niet zo verschillend, wij, de menselijke soort. We meten ons fraaie pakken aan. Uiterlijkheden om onze kwetsbaarheden af te dekken. Maar ik zie er graag doorheen. Door de aankleding. Uiteindelijk hebben we allen dat kloppende hart dat gevoed wil worden. De stem die gehoord wil worden. Het gezicht dat in handen genomen wil worden, met tederheid die ons tranen geeft. Nee, wij zijn niet zo anders, wij mensen. Als wij leren onszelf te begrijpen, dan komen wij tot veel begrip voor al die anderen. Die net als wij onderweg zijn. Waar naartoe?

Wij leggen allemaal onze eigen reis af. De tussenstations verschillen. De snelheid waarmee wij afstanden afleggen kan ook verschillen. Maar in essentie willen wij allemaal betekenis vinden. Waardevol zijn. Voor anderen eerst. En daarna komen wij tot het besef dat waardevol voor onszelf zijn, eigenlijk het meest waardevol is. Omdat het ons ruimte geeft om helder te zien en voelen. De wereld om ons heen, onze waarneming wordt steeds scherper en we komen daardoor tot het punt dat geven makkelijker gaat, omdat we niet meer veel nodig hebben van de wereld om ons heen. Want alles zit al in ons. Dat voelen we dan. Die ontdekking maakt ons heel.

En nee, dat gaat niet vanzelf. Dat besef. Daar is veel ervaren, afzien, loslaten en vergeven voor nodig.

Maar als dat ons lukt, is de beloning groot. Dan gaat veel vanzelf. Vanzelf zien we dan de schoonheid van het leven.

Een schoonheid die ons stil maakt.

Ik hou ervan om stil te zijn.

 

 

 

 

 

 

 

Verwarring is de bron van vernieuwing


 

 

Als we zelf leven en voordoen wat we graag doorgeven om bij te dragen aan het geluk van anderen, dan worden we geloofwaardig en kunnen we impact hebben. Als we weten wat we niet willen, dan creëren we een nieuwe ruimte waarin we leren om vooral dat te doen wat werkt en effectief is en ons blij maakt.

Transformatie speelt zich af aan de binnenkant van ons leven, in onze binnenwereld. Gedrag kan slechts een trucje zijn of uiteindelijk worden. Maar werkelijke verandering en vernieuwing is blijvend zodra we de noodzakelijke louterende ervaringen hebben gevoeld, deze integreren in onze (binnen) wereld en daardoor ook nieuwe ogen hebben gekregen. Een transformerende ervaring of fase leidt ertoe dat we niet kunnen terugkeren naar onze oude ik of het leven zoals het was. Dat geldt zowel voor de pittige ervaringen als de mooie. Als ze diep genoeg gingen, hebben ze altijd invloed op ons.

De standaard waarmee we tegen ons zelf aankijken en soms een geheim verbond met ons zelf sluiten, en we stiekem niets meer verwachten omdat we niet teleurgesteld willen worden, of de standaard zodanig omlaag halen waardoor het lijkt alsof we veel mensen om ons heen hebben verzameld die met ons bezig zijn, kan misleidend werken, vooral als je nog steeds geen vervulling ervaart over jezelf en het leven dat je leeft. De werkelijke vervulling is altijd een inside-job.

Verwarring kan de fase zijn waarin bestaande kaders wegvallen, waarin alles in twijfel wordt getrokken en er een herevaluatie plaatsvindt van alles wat er is. Vernieuwing heeft het nodig dat we kritisch durven denken. Dat we durven voelen wat we voelen. En dat we het ook durven benoemen naar ons zelf en een ander toe. Frustratie is een gesmoorde stem of een onderdrukt verlangen. Soms een herhaling van het basispatroon dat we als kind al aanleerden om te overleven. Maar wat ons als volwassene slechts ketend en onvrij maakt. Geïsoleerd en niet in verbinding met ons zelf en de wereld om ons heen. Een kind dat nooit emotioneel volwassen is geworden.

Tijdens elke reis die ik maak, zowel de fysieke als emotionele, neem ik mijzelf overal mee naartoe. Het is heerlijk als ik mijzelf liefdevol begeleid tijdens al die reizen. Het is warm en spannend tijdens die reizen. Volgens de antroposofie zit in nu in mijn 8e levensfase (Steiner: 49-56 jr.) die gekenmerkt wordt door overzicht. Een tijd van mentorschap, dienstbaarheid en doorgeven. Maar het kan ook de fase van stilstand in ontwikkeling zijn. Gelukkig is dat bij mij niet het geval. Het zou mij ook verbazen indien dat wel zo was. Ik hou enorm van groei. In de volgende fase (56-63 jr.) is intuïtie de hoofdmoot en ook spirituele groei. Met tevens de mogelijkheid om een derde geboorte mee te maken. De eerste vindt plaats bij onze fysieke geboorte. Mijn tweede vond plaats op mijn 32e, (Steiner: 2e geboorte tussen 28 en 35 jr.) toen ik een nieuw leven begon. En mijn derde is nu aan de gang, ietsje eerder dan de antroposofie aangeeft (56-63). Ik maak mij los van systemen en vaar een nieuwe professionele koers die bovendien voelt als het verlengde van mij en mijn geschiedenis.

Vanaf 63 komen we in de 10e en laatste fase. Waarin we of alles aan ervaringen omarmen en liefde en wijsheid uitstralen of verdorren met angst voor de dood en geplaagd worden door eenzaamheid en ziekte.

Ik kreeg laatst een mooie vraag wat ik op mijn grafsteen zou willen hebben. Niet dat die er ooit zal komen, want ik ben een vurig mens en wil ook ‘vurig’ heengaan. Ik bedacht mij dat ‘ze leefde een interessant leven met wijsheid, integriteit en overgave’ een mooie tekst zou zijn. Maar zonder de verbinding en ervaringen met anderen zou dat nooit lukken!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Verwarring is de bron van vernieuwing Geplaatst in Uncategorized