DE VRIENDSCHAPSFAMILIE


De tijd vloog, de afgelopen maanden. Hoewel ik bewust deed en ook niet deed.

Ik was onderweg in Nederland, op veel plekken. Ik was bezig om nieuwe gezinsleden voor mijn vriendschapsfamilie te ontmoeten. En werkte aan mijn nieuwe onderneming. Het was een interessante reis de afgelopen 10 maanden. En nu schrijf ik aan mijn nieuwe boek DE VRIENDSCHAPSFAMILIE. En is er een zomer om van te genieten. Vandaar dat ik deze maand volsta met een actuele podcast over HET VRIENDSCHAPSPROJECT dat ik vorig jaar startte. Ik hoop dat het je inspireert.

Advertenties

Vanzelf


 

Voor verandering hoeven we niets te doen. Het komt vanzelf. De jaargetijden wisselen vanzelf. Onze huid wordt rimpeliger. Vanzelf. Haren worden minder vol. Verwachtingen nemen af. Geschiedenis neemt ons mee op het pad dat naar wijsheid kan leiden. Als we open staan. Als we toegankelijk durven zijn voor alles wat we ervoeren en wat wij ervan leerden.

Want als we leren van al onze ervaringen, dan ontstaat er een nieuwe regenboog aan onze horizon. Dan daalt er een licht in ons neer dat ons rust brengt. Het jagen, willen ervaren, niets willen missen wordt ingeruild voor kwaliteit en wellicht diepte die we niet eerder ervoeren. Mits we leren, van onze ervaringen. Als we diep naar binnen durven te gaan, waar de vragen al beantwoord werden, ontdekken we nieuwe antwoorden. En misschien wel de overbodigheid ervan.

Ik geniet van de geur van vers gemaaid gras. Van de koffie die doorloopt in het apparaat. Van de steeds wisselende luchten als ik naar buiten kijk. Van de poses van mijn nieuwe poesje, die in totale overgave al haar plekjes in huis geniet. Ik hoor de kikkers in de sloot. En de vogels in de bomen om mijn huis. Ze maken nieuw leven. Ik zie de eenden in de sloot, terwijl ze elkaar achterna zitten. Binnenkort zwemt hun kroost voorbij. Vanzelf. Allemaal vanzelf. Zoals de natuur het bedoeld heeft. Want die natuur past geen houtgrepen toe. Wat ontstaat, hoort zo te zijn. Ik zou wensen dat mensen ook zo konden leven. Vanuit hun natuur. Vanzelf. Wat zou dat een hoop lijden schelen.

Ik ben op zoek naar mijn vuur. Tijdens alle creatie-processen sluipt het er soms in, dat ik vergeet dat vuur te eerbiedigen. Ik ken het zo goed. Als het brand. Als het oplaait. Ik hou van mijn vuur. Maar terwijl ik schrijf, creëer, ontmoet en doe, kan dat vuur soms tot een vlammetje worden. Vandaag werd ik daar aan herinnerd. Aan mijn vuur. Aan de passie die ik al van kinds af aan in mijn aderen voel stromen. Het leven is soms vol en druk. De beweging met dat vuur die ik zou willen maken, wordt soms belemmert door de beweging van buitenaf. Maar nu, in dit moment, voel ik het weer. Mijn vuur. Dat wat mij, mij maakt, wil ik niet verloochenen. De stilte is het huis waarin dat vuur kan branden.

De mensen die ik ontmoet zijn spiegels. Telkens is er de reflectie van hun ziel. Het verdriet, de angst en de pijn. En de vreugde, de hoogmoed en de hoop. Wij zijn niet zo verschillend, wij, de menselijke soort. We meten ons fraaie pakken aan. Uiterlijkheden om onze kwetsbaarheden af te dekken. Maar ik zie er graag doorheen. Door de aankleding. Uiteindelijk hebben we allen dat kloppende hart dat gevoed wil worden. De stem die gehoord wil worden. Het gezicht dat in handen genomen wil worden, met tederheid die ons tranen geeft. Nee, wij zijn niet zo anders, wij mensen. Als wij leren onszelf te begrijpen, dan komen wij tot veel begrip voor al die anderen. Die net als wij onderweg zijn. Waar naartoe?

Wij leggen allemaal onze eigen reis af. De tussenstations verschillen. De snelheid waarmee wij afstanden afleggen kan ook verschillen. Maar in essentie willen wij allemaal betekenis vinden. Waardevol zijn. Voor anderen eerst. En daarna komen wij tot het besef dat waardevol voor onszelf zijn, eigenlijk het meest waardevol is. Omdat het ons ruimte geeft om helder te zien en voelen. De wereld om ons heen, onze waarneming wordt steeds scherper en we komen daardoor tot het punt dat geven makkelijker gaat, omdat we niet meer veel nodig hebben van de wereld om ons heen. Want alles zit al in ons. Dat voelen we dan. Die ontdekking maakt ons heel.

En nee, dat gaat niet vanzelf. Dat besef. Daar is veel ervaren, afzien, loslaten en vergeven voor nodig.

Maar als dat ons lukt, is de beloning groot. Dan gaat veel vanzelf. Vanzelf zien we dan de schoonheid van het leven.

Een schoonheid die ons stil maakt.

Ik hou ervan om stil te zijn.

 

 

 

 

 

 

 

Verwarring is de bron van vernieuwing


 

 

Als we zelf leven en voordoen wat we graag doorgeven om bij te dragen aan het geluk van anderen, dan worden we geloofwaardig en kunnen we impact hebben. Als we weten wat we niet willen, dan creëren we een nieuwe ruimte waarin we leren om vooral dat te doen wat werkt en effectief is en ons blij maakt.

Transformatie speelt zich af aan de binnenkant van ons leven, in onze binnenwereld. Gedrag kan slechts een trucje zijn of uiteindelijk worden. Maar werkelijke verandering en vernieuwing is blijvend zodra we de noodzakelijke louterende ervaringen hebben gevoeld, deze integreren in onze (binnen) wereld en daardoor ook nieuwe ogen hebben gekregen. Een transformerende ervaring of fase leidt ertoe dat we niet kunnen terugkeren naar onze oude ik of het leven zoals het was. Dat geldt zowel voor de pittige ervaringen als de mooie. Als ze diep genoeg gingen, hebben ze altijd invloed op ons.

De standaard waarmee we tegen ons zelf aankijken en soms een geheim verbond met ons zelf sluiten, en we stiekem niets meer verwachten omdat we niet teleurgesteld willen worden, of de standaard zodanig omlaag halen waardoor het lijkt alsof we veel mensen om ons heen hebben verzameld die met ons bezig zijn, kan misleidend werken, vooral als je nog steeds geen vervulling ervaart over jezelf en het leven dat je leeft. De werkelijke vervulling is altijd een inside-job.

Verwarring kan de fase zijn waarin bestaande kaders wegvallen, waarin alles in twijfel wordt getrokken en er een herevaluatie plaatsvindt van alles wat er is. Vernieuwing heeft het nodig dat we kritisch durven denken. Dat we durven voelen wat we voelen. En dat we het ook durven benoemen naar ons zelf en een ander toe. Frustratie is een gesmoorde stem of een onderdrukt verlangen. Soms een herhaling van het basispatroon dat we als kind al aanleerden om te overleven. Maar wat ons als volwassene slechts ketend en onvrij maakt. Geïsoleerd en niet in verbinding met ons zelf en de wereld om ons heen. Een kind dat nooit emotioneel volwassen is geworden.

Tijdens elke reis die ik maak, zowel de fysieke als emotionele, neem ik mijzelf overal mee naartoe. Het is heerlijk als ik mijzelf liefdevol begeleid tijdens al die reizen. Het is warm en spannend tijdens die reizen. Volgens de antroposofie zit in nu in mijn 8e levensfase (Steiner: 49-56 jr.) die gekenmerkt wordt door overzicht. Een tijd van mentorschap, dienstbaarheid en doorgeven. Maar het kan ook de fase van stilstand in ontwikkeling zijn. Gelukkig is dat bij mij niet het geval. Het zou mij ook verbazen indien dat wel zo was. Ik hou enorm van groei. In de volgende fase (56-63 jr.) is intuïtie de hoofdmoot en ook spirituele groei. Met tevens de mogelijkheid om een derde geboorte mee te maken. De eerste vindt plaats bij onze fysieke geboorte. Mijn tweede vond plaats op mijn 32e, (Steiner: 2e geboorte tussen 28 en 35 jr.) toen ik een nieuw leven begon. En mijn derde is nu aan de gang, ietsje eerder dan de antroposofie aangeeft (56-63). Ik maak mij los van systemen en vaar een nieuwe professionele koers die bovendien voelt als het verlengde van mij en mijn geschiedenis.

Vanaf 63 komen we in de 10e en laatste fase. Waarin we of alles aan ervaringen omarmen en liefde en wijsheid uitstralen of verdorren met angst voor de dood en geplaagd worden door eenzaamheid en ziekte.

Ik kreeg laatst een mooie vraag wat ik op mijn grafsteen zou willen hebben. Niet dat die er ooit zal komen, want ik ben een vurig mens en wil ook ‘vurig’ heengaan. Ik bedacht mij dat ‘ze leefde een interessant leven met wijsheid, integriteit en overgave’ een mooie tekst zou zijn. Maar zonder de verbinding en ervaringen met anderen zou dat nooit lukken!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Verwarring is de bron van vernieuwing Geplaatst in Uncategorized

Goodbye & Hello


 

Ik balanceer tussen het vertrouwde geven en het nieuwe ontvangen. Het geven ging mij altijd goed af, dan hoefde ik niet te vragen. Het vragen vergt kwetsbaarheid, en jezelf laten zien in je wensen, iets dat ik gaandeweg leerde. En vooral de laatste jaren leer ik het steeds beter. Het heeft de nodige gevolgen voor mijn sociale leven.

Redders trekken slachtoffers aan. Gevers trekken nemers aan. De zelfverzekerden trekken de onzekeren aan. De krachtigen trekken de zachten aan. Een wetmatigheid en natuur die niet te ontlopen is. En dat hoeft ook niet. Want dan zijn er lessen te leren. Grote lessen. In wat wij graag in onszelf willen ontwikkelen. En de balans te vinden in wat we buiten onszelf nog teveel zoeken. Ik leerde die lessen als voormalige redder en gever.

En nu is er een ander speelveld en oefenterrein. Wederkerigheid telt sterk. Ik heb het dan niet over de score bijhouden. Ik geef jou en dan moet jij mij ook geven. Nee, natuurlijk niet. In een open en warme interactie ontstaat dat vanzelf. Dan is er geen trekken of duwen nodig. Die beweging ontstaat vanzelf. Organisch. De nieuwsgierigheid naar elkaars wel en wee. Opmerken waar het pijnpunt ligt en waar de kansen gloren. Ik hoor het en zie het. Maar ziet die ander mij ook vraag ik mij af? En begrijpt die ander dat ik niet wil terechtwijzen, maar wil aanmoedigen om de krachtbron in jezelf te ontdekken? Want dan hoef ik ook niet voor jou te zorgen en zorg jij voor jezelf en kunnen wij als gelijken naast elkaar staan.

Als ik vragen stel naar de beweegredenen, drijfveren en grote dromen dan doe ik dat omdat ik het overbodige graag oversla. Ik ga graag naar de kern van een mens. Tja, dat word soms als confronterend en heel soms als bedreigend ervaren. Terwijl het voortkomt uit mijn grote nieuwsgierigheid om in jouw hart te kijken. Want wat heb ik te zoeken aan de oppervlakte, waar het eigenlijk niet om gaat? Het leven is te kort om het onbewust te leven. Laten we in godsnaam de oppervlakkigheid, schijn en zinloze discussies van het ego overslaan.

Of ik te snel ga? Ja, ongetwijfeld, voor sommigen. Ze haken dan af. Voelen onzekerheid over of ze de moeite waard zijn. Terwijl elk mens de moeite waard is, in mijn optiek. Elk mens is de moeite waard om gehoord en gezien te worden. Maar als je bouwt aan een nieuw sociaal leven, dan wil je toch mensen ontmoeten die met hun hart en hoofd resoneren?

Resoneren betekent dat je elkaar begrijpt, aanvoelt en op een vergelijkbaar ontwikkelingspunt in het leven staat. Dat je elkaar wat kunt en wilt brengen, binnen het oprechte contact dat er is, dat je je best wil doen om de ander te leren kennen en iets waardevols wil brengen.

Ik ben on tour in Nederland met mijn maatschappelijk project, dat tevens een hartverlangen van mij is. Tijdens al die ontmoetingen kijk ik in spiegels, in ogen en in harten. En laat ik ook in mijn ogen, hart en leven kijken. Ik wil mijn tijd zinvol besteden en eerlijk zijn, want wat is er anders dan dat. Niets prachtiger als met mensen zijn waarbij je voelt dat je bij elkaar hoort.

En daardoor ben ik ook bij mijn roeping uitgekomen. Sla ik rigide regelgeving over en kies ik voor ontwapenende momenten. Ik vind het leven zo waardevol, dat ik het ook graag met waardevolle mensen wil delen. En dan vraag ik ook wat een mens beweegt. Waarom jij opstaat elke dag. Wat jij anderen wil brengen. Ja, natuurlijk doe ik dat. ZINGEVING was nog nooit zo actueel in het leven van al die burn-out mensen.

We rennen door, moeten voldoen, denken dat het niet anders kan, en vermoeden dat het nooit anders zal worden. Niet waar. Nee, niet waar, zeg ik. Elk moment heb je de keuze om een nieuwe keuze te maken. Om in de spiegel te kijken en te ontdekken wie jij bent. Wat jouw diepste essentie is en welke verlangens daar uit voortkomen. Maar zonder actie, geen reactie. Zonder moed, geen nieuwe richting.

Het einde van een jaar leent zich bij uitstek om de balans op te maken. Om terug te kijken hoe je het hebt gedaan dit jaar. Maar doe dat vanaf nu eens elke week. Was je bij vrienden waar je je thuis voelt? Heb je werk gedaan waar je energie van krijgt? Heb je nee gezegd, toen je nee voelde? Heb je voor jezelf gekozen toen anderen aan je trokken en op je schuldgevoel werkten? Heb je nagedacht over hoe het leven nu is en of je er blij mee bent? Heb je je dromen opgeschreven en lees je ze elke dag? Ben je met jezelf in overleg gegaan hoe je deze dromen kunt waarmaken? Heb je plannen gemaakt en acties uitgezet? Durf je in het diepe te springen, zonder te weten waar je uitkomt? Kun je geven, zonder te willen ontvangen? Heb je jezelf omarmt, in alles wat je bent en zei je toen: je mag er zijn en ik hou van jou!

Dat gun ik jou voor het nieuwe jaar, dat staat te popelen om te beginnen. Het komt vanzelf.

Jij bent jouw reis, het begin, het midden en ook het einde. Geniet ervan. De reis daar gaat het om en alles wat je onderweg kunt beleven en de mensen die je zult ontmoeten.

Goodbye & Hello. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een cyclus die oneindig is.

Heb HET MOOI!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een schone lei


Nu is het einde van een jaar altijd bij uitstek dé gelegenheid om schoon schip te maken, maar wat een heerlijkheid om een blanco canvas voor je neus te hebben elke week. De gesprekken met de deelnemers aan mijn vriendschapsproject zijn een lust voor het oor.

Als identificatie met ons gefabriceerd ego niet meer plaatsvindt, dan hoeven we ook geen lijst meer voor te dragen over wie we zijn aan de hand van ‘ons verhaal’ en wat we allemaal teweegbrengen in de wereld. Bewijsdrang lost op. Luisteren, ervaren en observeren blijft over. En genieten van die onbekende nieuwe gezichten.

Na acht ontmoetingen is er nog steeds nieuwsgierigheid naar al die gezichten en verhalen die nog zullen volgen. En een mooie schrijftraining en een organisch vervolg voor mijn volgend boekproject. En gelukkig drie eerste kliks die wellicht uitgroeien tot werkelijke vriendschappen. Ik merk dat ik toch meer van binnen naar buiten kies voor dames die het menszijn ook graag bestuderen, en daar zelf ook actief in zijn, maar ook geen hordes kinderen hebben, waar alle tijd en aandacht, logischerwijs, naar toe gaat. Indien dit wel zo is dan is er in elk geval een gemeenschappelijkheid in aanstekelijke energie en eveneens een mens die de wereld ook wat mooier wil maken met wat zij vanuit haar eigen overtuiging neerzet.

De ‘voorselectie’ is wat nauwkeuriger geworden want ik heb geen interesse meer in drama, zwaarte en weerstand. Hoewel dit niet uit te sluiten is als je met zoveel verschillende mensen kennismaakt. Eenzaamheid en isolement komt zeker voor. De wijze waarop mensen daar mee omgaan is erg verschillend. En wat men zelf aan gemeenschappelijkheden denkt te zien, is ook telkens mooi om te ontdekken. Ik vind het ook leerzaam om zelf nog bedrevener te worden in iets bij de ander laten, tijdens een ontmoeting. Ik adem dan in en zeg tegen mijzelf: ‘weer een kans om nog bewuster en niet reactief te worden.’

Nog een prachtig moment zal eind deze week plaatsvinden. De proefdrukken van mijn boek komen binnen. Het kind mag ik eindelijk in haar uiteindelijke vorm omhelzen. Wat een proces was het, 3 jaar intens aan gewerkt, steeds professioneler werd het. Ik hoop dat de reis die nu begint een uitnodiging en aanmoediging mag zijn voor het lezerspubliek maar ook voor de bezoekers aan mijn transformatie naar bevrijding-lezingen vanaf februari. De missie met mijn vier kanalen gaat van start. Ik heb er mega veel zin in.

Hoewel het leven niet maakbaar is, bestaat er wel een mogelijkheid om iets de wereld in te zetten, met een aanmoedigende energie, wat anderen wellicht kan helpen. Ik geloof dat er voor een ieder een gift of life bestaat en dat we die kunnen ontdekken en daarna kunnen doorgeven. Volgens mij is dat ook de bedoeling van onze tijd hier op aarde. Stop je lijden, word jezelf en leef je talenten. Het is nogal een proces voor velen, dat was het voor mij ook, maar het is absoluut mogelijk. Leef het en geef het door!

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Een schone lei Geplaatst in Uncategorized