Goodbye & Hello


 

Ik balanceer tussen het vertrouwde geven en het nieuwe ontvangen. Het geven ging mij altijd goed af, dan hoefde ik niet te vragen. Het vragen vergt kwetsbaarheid, en jezelf laten zien in je wensen, iets dat ik gaandeweg leerde. En vooral de laatste jaren leer ik het steeds beter. Het heeft de nodige gevolgen voor mijn sociale leven.

Redders trekken slachtoffers aan. Gevers trekken nemers aan. De zelfverzekerden trekken de onzekeren aan. De krachtigen trekken de zachten aan. Een wetmatigheid en natuur die niet te ontlopen is. En dat hoeft ook niet. Want dan zijn er lessen te leren. Grote lessen. In wat wij graag in onszelf willen ontwikkelen. En de balans te vinden in wat we buiten onszelf nog teveel zoeken. Ik leerde die lessen als voormalige redder en gever.

En nu is er een ander speelveld en oefenterrein. Wederkerigheid telt sterk. Ik heb het dan niet over de score bijhouden. Ik geef jou en dan moet jij mij ook geven. Nee, natuurlijk niet. In een open en warme interactie ontstaat dat vanzelf. Dan is er geen trekken of duwen nodig. Die beweging ontstaat vanzelf. Organisch. De nieuwsgierigheid naar elkaars wel en wee. Opmerken waar het pijnpunt ligt en waar de kansen gloren. Ik hoor het en zie het. Maar ziet die ander mij ook vraag ik mij af? En begrijpt die ander dat ik niet wil terechtwijzen, maar wil aanmoedigen om de krachtbron in jezelf te ontdekken? Want dan hoef ik ook niet voor jou te zorgen en zorg jij voor jezelf en kunnen wij als gelijken naast elkaar staan.

Als ik vragen stel naar de beweegredenen, drijfveren en grote dromen dan doe ik dat omdat ik het overbodige graag oversla. Ik ga graag naar de kern van een mens. Tja, dat word soms als confronterend en heel soms als bedreigend ervaren. Terwijl het voortkomt uit mijn grote nieuwsgierigheid om in jouw hart te kijken. Want wat heb ik te zoeken aan de oppervlakte, waar het eigenlijk niet om gaat? Het leven is te kort om het onbewust te leven. Laten we in godsnaam de oppervlakkigheid, schijn en zinloze discussies van het ego overslaan.

Of ik te snel ga? Ja, ongetwijfeld, voor sommigen. Ze haken dan af. Voelen onzekerheid over of ze de moeite waard zijn. Terwijl elk mens de moeite waard is, in mijn optiek. Elk mens is de moeite waard om gehoord en gezien te worden. Maar als je bouwt aan een nieuw sociaal leven, dan wil je toch mensen ontmoeten die met hun hart en hoofd resoneren?

Resoneren betekent dat je elkaar begrijpt, aanvoelt en op een vergelijkbaar ontwikkelingspunt in het leven staat. Dat je elkaar wat kunt en wilt brengen, binnen het oprechte contact dat er is, dat je je best wil doen om de ander te leren kennen en iets waardevols wil brengen.

Ik ben on tour in Nederland met mijn maatschappelijk project, dat tevens een hartverlangen van mij is. Tijdens al die ontmoetingen kijk ik in spiegels, in ogen en in harten. En laat ik ook in mijn ogen, hart en leven kijken. Ik wil mijn tijd zinvol besteden en eerlijk zijn, want wat is er anders dan dat. Niets prachtiger als met mensen zijn waarbij je voelt dat je bij elkaar hoort.

En daardoor ben ik ook bij mijn roeping uitgekomen. Sla ik rigide regelgeving over en kies ik voor ontwapenende momenten. Ik vind het leven zo waardevol, dat ik het ook graag met waardevolle mensen wil delen. En dan vraag ik ook wat een mens beweegt. Waarom jij opstaat elke dag. Wat jij anderen wil brengen. Ja, natuurlijk doe ik dat. ZINGEVING was nog nooit zo actueel in het leven van al die burn-out mensen.

We rennen door, moeten voldoen, denken dat het niet anders kan, en vermoeden dat het nooit anders zal worden. Niet waar. Nee, niet waar, zeg ik. Elk moment heb je de keuze om een nieuwe keuze te maken. Om in de spiegel te kijken en te ontdekken wie jij bent. Wat jouw diepste essentie is en welke verlangens daar uit voortkomen. Maar zonder actie, geen reactie. Zonder moed, geen nieuwe richting.

Het einde van een jaar leent zich bij uitstek om de balans op te maken. Om terug te kijken hoe je het hebt gedaan dit jaar. Maar doe dat vanaf nu eens elke week. Was je bij vrienden waar je je thuis voelt? Heb je werk gedaan waar je energie van krijgt? Heb je nee gezegd, toen je nee voelde? Heb je voor jezelf gekozen toen anderen aan je trokken en op je schuldgevoel werkten? Heb je nagedacht over hoe het leven nu is en of je er blij mee bent? Heb je je dromen opgeschreven en lees je ze elke dag? Ben je met jezelf in overleg gegaan hoe je deze dromen kunt waarmaken? Heb je plannen gemaakt en acties uitgezet? Durf je in het diepe te springen, zonder te weten waar je uitkomt? Kun je geven, zonder te willen ontvangen? Heb je jezelf omarmt, in alles wat je bent en zei je toen: je mag er zijn en ik hou van jou!

Dat gun ik jou voor het nieuwe jaar, dat staat te popelen om te beginnen. Het komt vanzelf.

Jij bent jouw reis, het begin, het midden en ook het einde. Geniet ervan. De reis daar gaat het om en alles wat je onderweg kunt beleven en de mensen die je zult ontmoeten.

Goodbye & Hello. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een cyclus die oneindig is.

Heb HET MOOI!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een schone lei


Nu is het einde van een jaar altijd bij uitstek dé gelegenheid om schoon schip te maken, maar wat een heerlijkheid om een blanco canvas voor je neus te hebben elke week. De gesprekken met de deelnemers aan mijn vriendschapsproject zijn een lust voor het oor.

Als identificatie met ons gefabriceerd ego niet meer plaatsvindt, dan hoeven we ook geen lijst meer voor te dragen over wie we zijn aan de hand van ‘ons verhaal’ en wat we allemaal teweegbrengen in de wereld. Bewijsdrang lost op. Luisteren, ervaren en observeren blijft over. En genieten van die onbekende nieuwe gezichten.

Na acht ontmoetingen is er nog steeds nieuwsgierigheid naar al die gezichten en verhalen die nog zullen volgen. En een mooie schrijftraining en een organisch vervolg voor mijn volgend boekproject. En gelukkig drie eerste kliks die wellicht uitgroeien tot werkelijke vriendschappen. Ik merk dat ik toch meer van binnen naar buiten kies voor dames die het menszijn ook graag bestuderen, en daar zelf ook actief in zijn, maar ook geen hordes kinderen hebben, waar alle tijd en aandacht, logischerwijs, naar toe gaat. Indien dit wel zo is dan is er in elk geval een gemeenschappelijkheid in aanstekelijke energie en eveneens een mens die de wereld ook wat mooier wil maken met wat zij vanuit haar eigen overtuiging neerzet.

De ‘voorselectie’ is wat nauwkeuriger geworden want ik heb geen interesse meer in drama, zwaarte en weerstand. Hoewel dit niet uit te sluiten is als je met zoveel verschillende mensen kennismaakt. Eenzaamheid en isolement komt zeker voor. De wijze waarop mensen daar mee omgaan is erg verschillend. En wat men zelf aan gemeenschappelijkheden denkt te zien, is ook telkens mooi om te ontdekken. Ik vind het ook leerzaam om zelf nog bedrevener te worden in iets bij de ander laten, tijdens een ontmoeting. Ik adem dan in en zeg tegen mijzelf: ‘weer een kans om nog bewuster en niet reactief te worden.’

Nog een prachtig moment zal eind deze week plaatsvinden. De proefdrukken van mijn boek komen binnen. Het kind mag ik eindelijk in haar uiteindelijke vorm omhelzen. Wat een proces was het, 3 jaar intens aan gewerkt, steeds professioneler werd het. Ik hoop dat de reis die nu begint een uitnodiging en aanmoediging mag zijn voor het lezerspubliek maar ook voor de bezoekers aan mijn transformatie naar bevrijding-lezingen vanaf februari. De missie met mijn vier kanalen gaat van start. Ik heb er mega veel zin in.

Hoewel het leven niet maakbaar is, bestaat er wel een mogelijkheid om iets de wereld in te zetten, met een aanmoedigende energie, wat anderen wellicht kan helpen. Ik geloof dat er voor een ieder een gift of life bestaat en dat we die kunnen ontdekken en daarna kunnen doorgeven. Volgens mij is dat ook de bedoeling van onze tijd hier op aarde. Stop je lijden, word jezelf en leef je talenten. Het is nogal een proces voor velen, dat was het voor mij ook, maar het is absoluut mogelijk. Leef het en geef het door!

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Een schone lei Geplaatst in Uncategorized

Het potentieel bevrijden


 

Het blijft mij mateloos boeien, de mens en al haar gezichten, perspectieven, worstelingen en overwinningen. Die fascinatie gaat nooit meer over. Een onuitputtelijke bron van inspiratie. En ook de grootste uitdaging om de ervaringen met mensen wijs te beschouwen in het licht van groei. Dat lukt heel erg vaak, incidenteel niet.

De stroom van ontmoetingen en schrijverijen met de meest uiteenlopende zielen, voelt interessant. Er zit een groter doel achter dan slechts een nieuwe vriendschapsfamilie bouwen. De wens is concreet gemaakt en de actie uitgevoerd. Het is aan de natuur (en het universum) om te laten zien wat er moeiteloos uit voortkomt. Want in die staat van Vanzelf geloof ik. Niet geforceerd, maar vanuit flow. Telkens zet ik die stap weer, om dat mee te maken. Met elk mens kan ik een fijn gesprek hebben, dat is een handigheid die ik al lang beheers. Maar werkelijk verbinding maken, elkaar inspireren en verrijken, dat blijkt toch een uitzonderlijk iets. De verscheidenheid aan levensverhalen, interpretaties en diepgang maar ook oppervlakkigheid is enorm.

Waarom voelen wij ons aangetrokken tot de ene mens en tot de ander helemaal niet. Het lijkt alsof er bij elk mens een energie omheen hangt die toelaat of afschermt, begrijpt of argwaant, invoelt of afstand bewaard. En het mooie is dat het zichzelf regelt. Want we resoneren naar dichtbijheid als het klopt en we drijven af als dat niet (meer) het geval is. Ertegen verzetten is onnodig. Vanuit een niet weten bewegen, laat veel ruimte voor nieuwe ontdekkingen. Sleur en routine zijn voor mij nooit interessant geweest. Elk nieuw avontuur belooft het oprekken van geest en empatisch vermogen. De vorm om dat telkens te beleven, ontstaat vanuit een creatieve geest. De mooiste ideeën ontstonden in mijn stilte. Maar ze zijn altijd tot bloei gekomen door de interactie met anderen.

In essentie zijn we allemaal hetzelfde in onze verlangens. De taal die wij gebruiken kan verschillend zijn. De toegankelijkheid die wij hebben kan groot of minder groot zijn. Onze geest kan vrij zijn, licht en vrolijk. Of vol en complex, en rap oververhit raken. Wij kunnen vanuit liefde kijken en reageren. Of vanuit sluipende angst en woede. Onze grondhouding kan positief zijn of donker gekleurd. De diepgewortelde overtuigingen kunnen ons versterken of klein en wanhopig maken. Wij kunnen geloven in mogelijkheden en vooruitgang of vastzitten in onmogelijkheden die onze angst camoufleren. Wij kunnen schoonheid zien en in het licht staan en leven. Of we worden meegezogen in het donker van anderen, wat ons eigen donker helder spiegelt.

Welke keuze we ook maken, welk zicht we ook hebben. De reden zijn we Zelf. De vragen die we durven stellen, leiden het antwoord in, waar we mogelijk naar zoeken. Niets is werkelijk buiten ons te vinden wat we nodig denken te hebben. Het zit al ín ons. Een proces van het potentieel bevrijden!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Het potentieel bevrijden Geplaatst in Uncategorized

Onze seizoenen


Elk seizoen kan zomaar een gevoelsstaat weergeven. Het voorjaar voor opnieuw geboren worden, nieuwe stappen zetten of eindelijk die droom tot uitvoering brengen. De zomer om te genieten van de warmte, mooie ontmoetingen, ontspanning en jezelf niets opleggen. Het najaar om afscheid te nemen van wat niet meer past in werk, relatie of levensinvulling. De winter om je terug te trekken en te bezinnen op wie je bent en wat je werkelijk wil. Elk seizoen laat de lagen in ons zien. Al die lagen die we aandacht zouden moeten geven. En doen we dat? Durven we stil te staan en te kijken naar wie we echt zijn? Ons levensgeluk hangt er van af.

Onderzoek wijst uit dat 80% van de Nederlandse bevolking niet echt het leven leeft zoals men dat oprecht zou willen. Is dat triest? Ja en nee. De mens heeft basaal 6 drijfveren: Zekerheid, Uniek willen zijn (ook voor een ander), Avontuur/Verrassing, Groei, Verbinding & Liefde, Wezenlijk (maatschappelijk) Bijdragen.

Onze grootste twee drijfveren bepalen hoe ons leven er uit ziet. Je begrijpt dat als we kiezen voor zekerheid en liefde & verbinding, dat ons leven er anders uitziet als dat we kiezen voor avontuur en groei. Aan ons de keuze. Maar hoe komt het dan dat 80% niet het leven heeft dat men wil?

Omdat de keuzes die wij maken ook gevolgen hebben. En soms ontdekken wij geleidelijk dat de keuzes die wij maakten, niet werkelijk vervullend zijn. Misschien hebben wij meer nodig dan die twee geruststellende drijfveren. Misschien hebben wij wel meerdere drijfveren. Het is ook geen star gegeven immers, Leven! Gaandeweg ontdekken wij wie we zijn en wat we nodig hebben.

Voor mij betekende dat dat ik eerst die geruststellende zekerheid en liefde en verbinding moest ervaren. De zekerheid was fijn, maar niet fijn genoeg om te blijven. En die liefde en verbinding, bleek niet de liefde en verbinding die ik werkelijk wilde voelen. Want het ‘voelen’ gaf uiteindelijk de doorslag. Daar kon ik niet omheen. Dus ik vertrok. Naar een nieuw leven. En tot de dag van vandaag is het een Leven dat ik omarm en liefheb. Mijn drijfveren waren en zijn groei en liefde en verbinding. Groei ontstaat door nieuwsgierigheid en door telkens nieuwe ervaringen op te doen, zowel in (werk) projecten als relaties en vriendschappen. Daar komt wezenlijk bijdragen op een natuurlijke wijze uit voort. Dromen in uitvoering ook. Niets ontstaat zonder inspanning en discipline. Doorzetten en telkens weer opstaan en doorgaan. De ‘honger’ bepaalt of we slagen. Indien er geen honger is, zal de wens langzaam wegzakken. Het was dan vermoedelijk ook geen échte droom.

Wij worden wat we geloven dat we zijn. Dat geeft een helder zicht op wat we kunnen bewerkstelligen.

Ik probeer mij zo min mogelijk te identificeren met mijn ‘doen’. Werk vloeit voort uit mijn Zijn. Ideeën ontstaan vanuit een vrije geest. Ontmoetingen en contacten komen voort uit een hartwens. En hoe is dat voor jou? Leef jij het Leven dat je wil? Geef jij uiting aan je diepste expressie en jouw persoonlijke waarheid?

Mooie vragen om aan jezelf te stellen. Nu de zomer ten einde loopt en het najaar aanbreekt, is het misschien tijd om los te laten. Los te laten van alles wat je niet meer dient. En de winter te gebruiken om je dromen en wensen te vinden. Zodat je die in het voorjaar tot leven kunt laten komen. Want alle seizoenen zijn in jou aanwezig. Zie je ze? Voel je ze? En eerbiedig jij ze ook?

Het Leven is een weerspiegeling van wie jij bent en wie jij gelooft te zijn. Op elk moment kun je daar jouw eigen kleur aan geven. Ik zeg: DOEN!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Onze seizoenen Geplaatst in Uncategorized

Niets is absoluut!


Als we onze levensreis maken, ontmoeten we duizenden mensen. Soms in het vluchtig voorbijgaan of als we elkaar bewust spreken en meemaken. De laatste maanden sta ik vaker stil bij thema’s als isolement en de kwaliteit van contact met de mensen in mijn leven. Eigenlijk doe ik dat al van kleins af aan, dus in elke levensfase komt dat weer terug. Op de automatische piloot leven doe ik niet, ik vind het leven te waardevol om het niet zeer bewust te leven. En de kwaliteit van contact vind ik erg belangrijk. Het is geen achtergrond behang.

Nu ik in de middenjaren ben aanbeland, begint de afwezigheid van familie en een partner zich meer aan mij op te dringen. Partnerschap is voor mij iets wezenlijk anders dan vriendschap. Andere wensen, verwachtingen en verantwoordelijkheden. En gezien de menselijke supermarkt op het internet doch de beperkte pool waar ik uit kan kiezen ten aanzien van interessante vrouwen, blijkt partnerschap lastig te vinden. Bovendien heeft liefde in mijn leven ook een veel bredere en diepere betekenis gekregen dan slechts fixatie of idealiseren van partnerschap. Hoewel ik alleen zijn heerlijk vind en nodig heb, vind ik kwaliteit tijd met gelijkgestemden even belangrijk. Ik heb ze nodig voor steun, voeding, groei en inspiratie en werkelijk groeien zonder interactie met anderen is erg lastig. Er hebben zich de afgelopen jaren enige verschuivingen voorgedaan in mijn contactwensen en dat resuleerde in afscheid van sommigen. De cirkel werd kleiner.

Omdat veranderingen en vernieuwingen ontstaan door te bewegen, gevoelsmatig of praktisch, zo kwam ik tot een nieuw idee, terwijl ik stilzwijgend over het water uitkeek op weer een onbekende prachtige locatie die ik bezocht. Projecten maken steevast deel uit van mijn privéleven en professioneel leven.  Sommigen lukken, anderen niet. Maar een actieve beweging maken om vernieuwing tot stand te brengen is wel typerend voor mij en vaak noodzakelijk om het gewenste doel te behalen. Ik geloof er heilig in.

Vandaar dat ik eind september een nieuw persoonlijk sociaal project begin om een nieuwe vriendschapsfamilie te bouwen. Gedurende 52 weken heb ik elke week één live ontmoeting met onbekende mensen die zich aangetrokken voelen tot mijn project en ook een nieuwe vriendschap willen vinden. Ik kies ervoor om dit anoniem te doen zodat er geen beeldvorming vooraf is.  En ook plaats ik het project online om de slagingskans te vergroten. Een vijftiental bladen benader ik met een artikel dat ze hopelijk de komende tijd plaatsen. En op diverse websites plaats ik links om gevonden te kunnen worden met het project. Over die ontmoetingen schrijf ik korte blogs die ik publiceer om de lezer aan te moedigen dat verandering in sociale context mogelijk is.

Ik streef er naar om ná die 52 weken zes nieuwe gezinsleden voor mijn vriendschapsfamilie te hebben gevonden. Daarnaast organiseer ik een vriendschapsreünie aan het einde van alle ontmoetingen, zodat die 52 mensen elkaar ook kunnen ontmoeten. Voor iedereen een win-win situatie wellicht. Het online project wordt goed gevonden, al 550 bezoekers in drie dagen. Het is niet alleen een thema dat bij mij leeft, maar bij heel veel andere mensen. En isolement en eenzaamheid zijn wel degelijk te doorbreken indien je actie onderneemt. Enkel de zon komt vanzelf op en de cyclus van eb en vloed bij de zee. Zonder inspanning en kwetsbaarheid ontstaan er zelden nieuwe waardevolle verbindingen. En naast creativiteit zijn waardevolle verbindingen voor mij net zo noodzakelijk als eten en drinken. Voeding voor de ziel!

 

 

 

 

 

 

 

Zachte aanraakbaarheid


 

 

Het dak heb ik open gedraaid en de volumeknop weet ik telkens te vinden. De muziek dringt mijn poriën binnen. Mijn voet gaat heen en weer op het gaspedaal. Ik ben in mijn element. En voel me weer 32. Dat onweerstaanbare gevoel van vrijheid dat ik toen dagelijks voelde stroomt weer door mijn aderen. Ik voel het de laatste weken steeds meer. M’n lange haren wapperen woest heen en weer door de zwoele maar aanhoudende wind. Zomer. Ik parkeer mijn auto aan de haven en zwiep mijn rugzak op mijn rug. Ik ga een reisje maken. Het water klotst tegen de boeg van de boot en ik kijk de horizon af. Op het water voel ik mij fijn. Het water onthoudt mijn gedachten, verlangens en emoties. De zee heeft altijd een magische uitwerking op mij gehad. Ik heb een innige relatie met haar en kom altijd weer bij haar terug.

Zou zij ook aan mij denken? Die bijzondere vrouw met wijsheid en levenskracht. Haar aangezicht kan ik soms zo uittekenen. Hoewel ik haar nog niet heb ontmoet, is ze wel steeds meer lijfelijk aanwezig. Ik heb haar een kamer gegeven in mijn geest. En af en toe voel ik verlangen naar haar aanraking. Niet alleen mijn lijf maar vooral mijn ziel wil aangeraakt worden. Heel lang heb ik dit niet gevoeld, dat verlangen. Vermoedelijk enkele jaren al niet meer. De bewegingen in het dagelijkse leven hielden mij bezig. De plannen kwamen tussendoor en mijn hoofd ook. En ik schreef. Dagen achter elkaar. Avonden en soms zelfs nachten lang. Ik voelde een missie. En de noodzaak die vorm te geven. Dat voel ik nog steeds.

En vandaag ben ik op het water en straks weer aan wal. Ik ga naar de vuurtoren. Veel liefdesverhalen beginnen en eindigen bij een vuurtoren. Mijn passie heeft zich jaren verplaatst naar m’n pen. De inspiratie gutste er uit. Vloeiend en in een organische beweging. Het ging vanzelf. Ik werd er gelukkig van.

Ik huil regelmatig. Niet door verdriet, maar door geraaktheid. De boeken stapelen zich op, op het donkerrode kleed in de woonkamer. Ik verslind ze, zeker vier of zes per maand. Net als de gesprekken die mij aangrijpen. Er valt nog zoveel te leren, daar komt nooit een einde aan. Maar ik zou ook graag weer een hand in de mijne voelen. Zo’n hand die ik niet meer zou willen loslaten. En een blik die mijn hart uit de maat laat dansen. Er komen stemmen en gezichten voorbij met regelmaat maar de woorden beklijven niet. De geur dringt niet mijn huid binnen. De blik houdt de mijne niet vast. En zo wil ik het graag. Alleen zo. Ik ben niet gemaakt voor middelmatigheid en troostvolle omstandigheden.

Ik pak de treden vast met mijn warme handen en klim omhoog in de vuurtoren. De wind is gaan liggen. Maar in mij woed een storm die dat niet meer wil. ‘Ik wil je ontmoeten dus kom maar in mijn leven’. Ik zeg het hardop, maar mijn stem verwaaid in de wind. Ik hoop dat ze het, waar ze ook is, goed heeft gehoord. Ik ben weer aanraakbaar. Vanuit diepte en volheid.

De zee kijkt me aan en ik weet dat ze het onthoudt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Zachte aanraakbaarheid Geplaatst in Uncategorized

Zelfonthulling


Het is weer bijzonder om te merken dat de impact van zelfonthulling zowel een aanmoedigend als confronterend effect kan hebben op toehoorders of lezers. Maar ook prachtig dat er soms deuren en harten openvliegen als men ervaart er niet alleen in te zijn. En nog mooier is het als men het zwaard neerlegt, de gevechten opgeeft en gewoon rustig durft te kijken naar de eigen zielenroerselen en worstelingen. Het is een van mijn motivaties voor trainingen, sessies en lezingen. De impact is soms zo groot en de kwaliteit van iemands leven kan er soms door worden verbeterd. Een kleine stap vooruit kan soms grote gevolgen hebben voor het alledaagse leven!

Net op het moment dat ik een keuze zou maken om met een uitgeverij in zee te gaan, verscheen er een vrouw op mijn pad die mij bracht wat net nog ontbrak aan het afsluitend proces om mijn debuutboek de wereld in te brengen. De synchroniciteit bleek groot en mijn dankbaarheid nog groter. Ergens gaandeweg had ik af en toe de hoop opgegeven maar telkens weer zei een stemmetje in mij ‘niet opgeven, het komt goed’. En het proces van een boek schrijven is bijna een emotionele bevalling of telkens terugkerende cyclus die niet tot een einde lijkt te komen. Ik weet nu wat er allemaal bij komt kijken en dat is heel veel. Maar zoals veel in mijn leven dook ik ook hier met overgave en grondigheid in. En ik wilde volledig achter het eindresultaat staan en de kwaliteit moest goed zijn, een waardevol boek moest het worden. En nu in de laatste fase van afronding is het dat ook geworden. Twee en een half jaar verder, van de eerste woorden op het blanco blad tot nu op weg naar de boekpresentatie op 10 september. En daarna begint het eigenlijk pas echt goed: de marketingmix om het boek bij de doelgroep onder de aandacht te brengen. Het kind gaat op reis zogezegd. Een boek en lezingen geven gaat goed samen.

Verbondenheid en intimiteit ontstaan door zelfonthulling. En er komt nogal wat zelfonthulling voor in mijn boek. Natuurlijk heb ik daar over nagedacht hoe ik dat vind, een grote kwetsbaarheid naar buiten brengen. Maar impact kunnen hebben ontstaat niet door geslotenheid en veiligheidsmarges inbouwen. Ik kan niet iets overtuigend uitdragen als ik het zelf niet doorlopen en doorvoeld heb. De sensitiviteit voor het ingrijpende onderwerp en compassie voor mensen die er mee te maken hebben, kan vooral aangevoeld worden, indien ik in die schoenen heb gestaan en die vuren heb gevoeld. Walk your talk is echt van toepassing, zeker bij dit gevoelige onderwerp. En natuurlijk roept het ook weerstand op. Sommige beerputten moeten dicht blijven voor mensen. En menige verschrikkelijke kindangsten wil men echt niet opnieuw voelen. Dus zullen er ook deuren dichtgaan of dicht blijven als ik aanklop met mijn boek en boodschap. En dat geeft niet. Elke mens doorloopt een eigen proces. Want de mensen die openstaan en willen, zullen hun weg vinden, ook naar het boek. En misschien zelfs naar mijn trainingen, sessies en lezingen.

Het is op dit moment al een mooi en warm voorjaar. De zomer beloofd misschien zelfs heet te worden. Ik vertoef op een eiland en daarna in mijn boerderijtuin, met stapels boeken. En ik heb al een begin gemaakt met een tweede boek De Vleugels van Moed. Het najaar begint met boektour en marketing-acties. En een nieuw initiatief De Zingevers. En zelfs een nieuw trainingsproject waar ik hopelijk veel in mag bijdragen. De spirituele groei zet door en ook brengt dat nieuwe mensen op mijn pad. Mensen met licht in hun ogen. Het licht dat ook in mijn ogen straalt. Zo herkennen wij elkaar. Hoe prachtig is dat wel niet :-). Het mooiste moois van het leven!

 

 

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Zelfonthulling Geplaatst in Uncategorized