De aantrekking wordt het conflict en de levensles

 

Mensen doen wat ze doen. Daar kunnen we weinig tegen inbrengen. We kunnen enkel bepalen wat WIJ doen en willen en hoe wij reageren op anderen.

Menselijke relaties zijn dynamisch. Jij zegt wat, de ander zegt wat. Jij doet wat. De ander doet wat. Daar kunnen we geen protocol op loslaten. Dat is ook geen proces wat we kunnen beheersen. Mensen kunnen je ontmoeten op het niveau dat ze zichzelf hebben ontmoet. We kunnen geen zekerheden inbouwen. Soms proberen we dat door afhankelijkheid te creëren of door contracten af te sluiten. Maar dat blijkt soms een gevangenis te worden voor beide deelnemers. 50% van de huwelijken blijkt ontbonden te worden. Dus zekerheden nastreven blijkt vaak een verkrampte beweging die de realiteit niet overleeft. Kunnen omgaan met onzekerheid brengt meer vrijheid.

Mensen blijven als ze gezien en gehoord worden. Als ze het idee hebben dat hun behoeften voldoende worden vervuld. Of ze blijven omdat ze (denken) niet in staat (te) zijn om voor zichzelf te zorgen. Dat kan zowel een financiële als emotionele basis hebben. Uiteindelijk blijkt die oplossing ook weinig vervulling te brengen omdat tekorten in jezelf nooit tot vervulling leiden, ook als we een ander hebben aangesteld om die taak op zich te nemen.

Wat we zo fantastisch in aanvang vonden in die ander, wordt bijna altijd het onderwerp van conflict. Want wat die ander liet zien, was wat we zelf nog moesten leren. Maar naarmate de tijd verstrijkt, worden we weer geconfronteerd met onszelf. We zullen daar zelf aan moeten staan, wat we bewonderden in de ander, zelf vaardig in worden. Dat is vaak een grote klus maar niet onmogelijk.

Veel mensen zijn heel lang nog op zoek naar een moeder of vader die ze nooit (of niet beschikbaar) hadden. Ze hopen dat de partner dat goed gaat maken. Maar dat is het verlangen van een kind. Dat is geen volwassen verlangen. Daarmee stellen we onze fase van volwassen worden enkel uit. Het verhaal wat we vertellen aan onszelf is het verhaal van het kind in ons. Het kind dat niet durft en niet kan. Zelf verantwoordelijkheid nemen voor ons leven en wat we voelen, blijft daardoor buiten bereik. We bouwen er geen zelfvertrouwen mee op. Deze boodschap kan nogal wat losmaken bij mensen. Machteloosheid en paniek zijn gevoelens die zomaar kunnen opspelen. Maar wellicht dat de verwarring eindelijk wat kan openbreken. Verwarring is een scheur in de muur die we gebouwd hebben om ons te beschermen tegen iets wat al lang niet meer bestaat: het verleden en de ervaringen die we niet zijn vergeten en nog elke dag met ons meesjouwen omdat we ze nog niet verwerkt hebben.

Willen wij een autonoom en zelfbepalend mens worden, dan zullen we voor onszelf moeten staan. Met alles wat dat met zich meebrengt. Voor sommigen is dat heel veel. Voor anderen blijkt dat een nieuwsgierige zoektocht. Van het kindverlangen naar de rijpe volwassen mens. Afscheid nemen van de romantische illusies die we zo lang meedragen, omdat we nog geen afscheid kunnen nemen van de hoop die we nog steeds koesteren: het verleden dat zo teleurstellend was maar ooit anders wordt. Enkel ons verhaal over dat verleden kunnen we herschrijven. Onze vernieuwde perceptie en interpretatie brengt die verandering. Het kan in één enkele seconde veranderen, onze beleving over dat verleden. En daarmee kunnen wij onszelf bevrijden, de illusies loslaten en de dagdromerij stoppen.

Het betekent een stap in de realiteit zetten. Naar onze innerlijke bron gaan. Waar alle antwoorden te vinden zijn, als we oplettend zijn. Mits we verantwoordelijkheid nemen. De stap naar een volwassen leven. Afscheid nemen van het gekwetste kind dat nog steeds hoopt dat het krijgt wat ze nooit heeft ontvangen: veiligheid, zekerheid, aandacht, begrip en onvoorwaardelijke liefde.

Wat we hopen te vinden is wat we onszelf kunnen geven. Want door dat kleine bange kind in ons te omarmen als de volwassene die we nu zijn, maken we de weg vrij voor een geheel nieuwe energie. Niemand hoeft ons te helen, beschermen of voor ons te zorgen. Dat doen we zelf. Mensen willen gewoon bij ons zijn omdat ze ons als mens mooi vinden. Met onze kwetsbaarheid en kracht. Dat maakt ons aantrekkelijk voor onszelf en voor de ander. Er hoeven geen gaten gevuld te worden in ons hart of leven. We vervullen ons zelf. En daarmee is er een zee van ruimte om te geven en niet meer krampachtig ‘te zoeken’ of ‘nodig’ te hebben.

Vanuit die start ontdekken we dat contacten en relaties heel anders voelen en we zowel verrijkend kunnen zijn voor een ander als verrijking kunnen vinden bij een ander, vanuit een gelijkwaardige basis.

Als we het conflict in onszelf oplossen worden relaties voedend. Die relaties zijn vaak duurzaam en gezond. Het heeft soms tijd nodig voordat we dat realiseren. Maar als we tot dat punt komen, veranderd er veel. We worden de volwassen mens die het leven zelf vormgeeft. Daarmee bouwen we een nieuwe mens op; de mens die we altijd al waren, in onze pure kern en die eindelijk bevrijd werd door het verhaal van het kind dat we waren achter ons te laten en de moedige volwassene te worden!

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.