Het wonder van verwonderen?

Zo’n roodpaarse lucht en dan de vogels die vrolijk kwetteren in de bomen. De geur van vers gemaaid gras die ik blij opsnuif. Het warmrood van mijn favoriete port in een mooi gevormd glas op een rank fragiel pootje. De pasta dampend uit de oude omapan van die lieve vriendin die lief voor mij kookt. Het oude koppel dat hand in hand aan de waterkant zit en elkaar af en toe aankijkt. Het kleine kind dat haar hoofd op de schouder van haar moeder legt en opgelucht zucht. De jonge en oude honden die samen uitgelaten over het strand rennen en elkaar af en toe speels bijten omdat ze in hun element zijn. Mijn lieve kleine poesje Mooitje die mij teder aankijkt en tegen mij aan drukt om nog dichter bij te zijn. De dialoog in een geweldige film waar ik kippenvel op mijn armen van krijg door de intense emoties. Het boek dat ik niet kan neerleggen door de fantastische woorden en beelden die het in mij oproept. De spreker waar ik ademloos naar luister en kijk omdat ik geraakt wordt door de diepte van de boodschap. En dan die vrouw die ik bewonder, omdat ze zoveel wijsheid en compassie uitstraalt en deelt, dat ik slechts stil kan zijn en nog meer van haar wil leren. Maar ook het verdriet dat ik voel als ik merk dat de mensen die drie levensfasen geleden in mijn leven kwamen, nu niet meer bij mij passen. Het afscheid dat ik de afgelopen jaren nam van meerdere mensen waar de verbinding en gemeenschappelijkheid mee verdween. Het besef dat de existentiële eenzaamheid bij ons menszijn hoort en niet verdreven kan worden door welke activiteit dan ook. Dat maakbaarheid een beperkt gebied bestrijkt en niet geldt voor gevoelens of de mogelijkheid om bij elkaar te horen. Maar dat we wél de mogelijkheid hebben om onze kwetsbaarheid daarover te delen en soms elkaar daardoor kunnen vinden.

De verwondering over het leven dat we krijgen en wat wij daar zelf mee kunnen doen, blijft fascinerend. In mijn werk hoop ik bij te dragen aan het vergroten van een perspectief dat bijdraagt aan levensvreugde en zelfredzaamheid en om beklemmende en verkrampte ontwikkelingen te verminderen of tenietdoen. We zijn wat we denken is vaak de grondslag voor het leed dat we zelf creëren. De realisatie van dat gegeven geeft sommige lucht en nieuwe mogelijkheden, bij anderen veroorzaakt het confrontatie met het eigen onvermogen om dit om te vormen naar iets dat acceptabel is of blij maakt. 70% van het leed wordt door de eigen geest veroorzaakt. Het andere deel is dusdanig belastend aanwezig door erfelijke en persoonlijke aanleg dat er weinig verbetering mogelijk blijkt en de beschadiging helaas te diep zit.

Hoe kunnen wij ons blijven verwonderen over de wonderen van de natuur en de mens? Hoe kunnen wij de vitaliteit in ons lichaam behouden en ons ouder worden accepteren en zelfs de schoonheid ervan zien doordat we wijzer, relaxter en evenwichtiger worden en ons minder druk maken over wat er allemaal zogenaamd moet? Hoe kunnen wij ons liefdesleven sprankelend en uitdagend houden naast de emotionele veiligheid die we ook graag ervaren? Hoe kunnen we meer van onszelf gaan houden zodat het houden van met anderen makkelijker wordt? Hoe kunnen we onze kwetsbaarheid als kracht gaan ervaren en daardoor veel toegankelijker worden voor mensen om ons heen, omdat we zien dat we allemaal met dezelfde dingen te maken krijgen, soms in een andere vorm, maar niettemin allemaal menselijke thema’s waar we iets mee moeten? Hoe kunnen we de ander niet meer als de ander zien maar gewoon als een mens die net als wij graag gezien, gehoord en geliefd wilt zijn? Wij zijn helemaal niet zo anders, wij mensen. We gebruiken wellicht andere woorden, andere uiterlijkheden, andere verhalen, andere bezigheden, maar in essentie willen wij allemaal hetzelfde. Doe ik ertoe voor jou? Zie jij mij? Hou je van mij precies zoals ik ben? De diversiteit van al die vormen heeft eenzelfde kern. Dat we goed zijn zoals we zijn. En hoe sterker we daar ons best voor doen, hoe groter de inspanning daarvoor is, hoe overmatig we overcompenseren om dat te bereiken, het is gelijk aan de zelfafwijzing die we op onszelf toepassen. Soms al vroeg geleerd door de afwezige, afkeurende, mishandelende of verwaarlozende ouder/opvoeder. Wij kunnen dat patroon doorbreken.

Het wonder dat jij bent wordt zichtbaar als je al die lagen afwerpt. Als je contact maakt met je hart en ziel. Daar is jouw pure mooie kern te vinden. De liefde die jij bent. De ontdekking dat je goed bent zoals je bent. Het besef dat je niet beter, mooier, slimmer of rijker hoeft te zijn. Zijn volstaat. Dat jij er bent is meer dan genoeg. En als jij dat besef wilt uitdragen in de dagelijkse expressie die helemaal bij jou past waardoor je iets wilt geven aan de wereld, dan is dat de zingeving die je kunt vinden. Maar het wonder van je leven dat ben je zelf. Dat zit in je adem, in je oogopslag, in het kloppen van je hart, in de liefde die jij bent. Verwonder je en wees het wonder dat je bent.

 

 

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.