Het onnavolgbare leven

Mijn nieuwste maatschappelijk boek komt over een kleine maand uit: op vrijdag 14 december. Als je er meer over wilt weten, klik dan op deze links:

Boektrailer

 

Audiofragment

 

 

 

Ik hou ervan om diepgaand aandacht te besteden aan taboegevoelige thema’s, om deze te doorbreken, waardoor we vrijer en harmonieuzer in ons leven kunnen staan. Volgens mij is dat de bedoeling van het leven. Naast je diepste expressie leven en daarmee maatschappelijk bijdragen aan een mooiere wereld.

Iets dat ik persoonlijk graag leef.

Tijdens al deze interessante inspanningen kwam ik steeds dichter bij mijn eigen waarheid. Ik heb niet specifiek iemand nodig om gelukkig te zijn noch iemand nodig om mijn diepste expressie te leven. Daar heb ik mijzelf vooral bij nodig. Maar waarom dan mijn acties op sociaal gebied zou je kunnen denken? Want wat ik hier schrijf is een tegenstrijdigheid als je kijkt naar de thema’s die ik professioneel behandel en waar ik mij maatschappelijk voor inzet. Het is echter zo dat het bevrijdend is om te merken dat het leven goed is zoals het is en dat ik blij ben met wat er is. De verbinding met mijzelf is uiteindelijk het eerste dat er moet zijn om daarna uit te reiken naar de wereld om mij heen. Vanuit spiritueel oogpunt zou je kunnen zeggen dat ik mij niet identificeer met mijn verleden en met gebruikelijke maatschappelijke normen. Daarnaast vraag ik mij steeds vaker af of het nodig is om een identiteit te creëren. Een identiteit of zelfbeeld is immers een gecreëerd iets door status, bezigheden, uiterlijkheden en bezittingen. Maar is dat werkelijk wie wij zijn? Ik denk namelijk dat we op een dieper niveau gewoon energie en bewustzijn zijn. Maar het gaat nog iets dieper. Ik heb mijzelf gevonden en dat is genoeg. Ik ben met mijzelf verbonden en dat voelt warm en vol. Als er aansluiting is met anderen op een natuurlijke wijze, dan omarm ik dat zeker en dan maakt mij dat blij. In die interactie valt er weer van alles te leren en ontstaat er groei. Maar het is geen noodzaak meer voor levensgeluk, om het gedreven na te streven. Iets laten ontstaan heeft een eigen tijd en plaats.

Als verwachtingen en verlangens worden losgelaten zou je kunnen zeggen dat je vrij bent en wordt. Ik geloof dat er niemand is, noch verantwoordelijk is, voor het opvullen van wat dan ook. Tevens is niemand iemands bezit, hoe graag we ook zekerheden willen inbouwen. De mens is veranderlijk, situaties veranderen, we groeien, krijgen andere inzichten en wensen, komen in andere levensfasen terecht, en daarmee laten we soms mensen achter ons en trekken soms nieuwe mensen aan.

Voor aanzienlijk wat mensen blijkt een relatie het hoofddoel in het leven. Dat brengt nogal wat verantwoordelijkheden met zich mee. Naast dat we zelf van alles moeten, blijkt die ander ook van alles te moeten doen en zijn. Vanuit tekorten kunnen we dan van alles opvullen en even onze kwetsbaarheden afdekken. Maar op termijn komt het onwankelbare heldere feit toch bovendrijven: die ander is er niet om ons gelukkig te maken. Wij zijn daar zelf verantwoordelijk voor. En daar wringt de schoen toch nog erg vaak helaas. We hebben dat nooit geleerd. Wie we zijn weten wij niet echt. Wat ons gelukkig maakt ook niet. We zijn er niet echt aan toe gekomen. We waren bezig met zekerheden bouwen. Wegblijven van onze angsten en kwetsbaarheden. De prijs die we daar soms voor betalen is hoog. Ergens onderweg zijn wij onszelf verloren. Hebben we afscheid genomen van alle plannen die we voor onszelf hadden. Want die ander blijkt slechts onze spiegel. Maar die ander is niet onze vader of moeder die voor ons zorgt en ons goedkeurt. Want daar zit vaak de angel als we eerlijk durven zijn.

Begrijp mij niet verkeerd: ik geniet intens van prachtige interacties en openhartige ontmoetingen, ze zijn een cadeau dat ik niet zou willen missen en ervaar het als mooie aanvulling in mijn leven. Maar ik realiseer mij dat de verbondenheid die ik met mijzelf voel, een katalysator is voor de wijze waarop ik nu vrij in de wereld sta en beweeg. Ik voel mij verbonden met de natuur om mij heen, met prachtige expressievormen, met mensen die spontaan tot mij komen, met de bedoeling die ik heb in dit leven, met korte encounters, met alles dat dagelijks te zien, ruiken, voelen, horen en proeven is. En dat is behoorlijk wat. Dat vult mijn hart volledig. Ik zoek niet meer, ik streef niets meer overmatig na, ik hoef niets meer te vinden. Ik ben. Ik heb mijzelf gevonden. En dat is een volheid die mij stil maakt. Dat gun ik velen. Zo niet, iedereen. Vanuit die staat van zijn wordt waarnemen helder. En dankbaarheid groot. Ik vind het leven interessant en onnavolgbaar. Zoals de zee, is er eb en vloed en verandering. Een steeds bewegende golf die uitrolt en telkens weer opnieuw begint. Laat je verrassen. Ik doe dat ook elke dag en dat maakt mij gelukkig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.