Eindejaars-Overdenking & Nieuwjaar-Mogelijkheden!

 

Een jaar vliegt best wel snel voorbij. Vind je niet? Belangrijk om dan te doen wat je echt wilt en te zijn met wie je wilt zijn. Life is short, don’t waste it, is mijn devies.

Het was een interessant jaar voor mij. Mijn debuutboek kwam uit en heeft meer dan 250 mensen bereikt. Ik deed een enerverend maatschappelijk project met een belangrijk thema: familieloos maar met vrienden een familie bouwen. Daar schreef ik mijn volgende boek over dat 14 december jl. uitkwam en binnen een week alweer 100 mensen blij maakte. Ik ontmoette veel onbekende mensen. En koos zeer bewust voor het afsluiten van 20 jaar initiatieven voor de lesbische community. Het resulteert in een nieuwe richting in initiatieven, wat vanaf januari begint met De Zingevers. Het voelt een beetje als een twintig jarig huwelijk beëindigen, omdat de koek gewoon op is, en ik grote behoefte heb aan nieuwe ervaringen, nieuwe werelden ontdekken en van daaruit weer groeien en nieuwe mensen inspireren.

Ik bouwde stapsgewijs aan de nieuwe onderneming, wat best een uitdaging is om de juiste strategie te kiezen die aanslaat en ook overeenkomt met mijn ideeën over integriteit, omdat mijn hoofddoel niet commercieel is maar maatschappelijk. Mensen helpen die vastlopen om vrij te worden, doe je niet voor het geld. Maar je moet wel eten en drinken, woonruimte betalen en een sociaal leven kunnen leiden en jezelf kunnen verwennen en daar is ook geld voor nodig. Vanaf januari 2019 zal ik daarom ook nieuwe dingen gaan doen en andere dingen niet meer. Voor het werk dat ik doe en de doelgroep is een vrijblijvende online aanpak niet passend. Ik ontdekte nieuwe plekken en genoot van cultuur en nieuwe psychologie-kennis. Bezocht lezingen en festivals als voedsel voor mijn ziel. Ik trad wat meer naar buiten online om de juiste mensen te ontmoeten, die ik graag in mijn privéleven uitnodig als potentiële nieuwe vrienden. En ik mocht een nieuwe prachtige huisgenoot begroeten, Mooitje, die eerst op straat rondzwierf en later moeder werd en bij vier hondjes en een lieve vrouw woonde maar daar niet kon blijven. Ze werd mijn prachtige nieuwe jonge rode poesje, die een zonnestraaltje voor mij is. Ook de boerderij was weer een fantastische plek om tot rust te komen. Ik bezocht eilanden en was veel aan zee. Had uitdagende sessies en trajecten met mensen die hun vastlopen wilden doorbreken. Gaf online veel sessies, ook om zichtbaarheid te vergroten. Het was absoluut op een aantal gebieden de hoogste tijd voor vernieuwing en doorpakken. Een jaar van grote transformatie. Daarnaast behoud ik graag wat ik koester en wat mij energie geeft, ook dat kreeg de nodige aandacht dit afgelopen jaar. Wat niet werkte liet ik los. Ook mensen die niet meer bij mij pasten liet ik los. De ruimte die daardoor ontstond was heel fijn en verrassend.

Vijf jaar is wat mij betreft een meer realistische periode om te evalueren en de stand van zaken op te maken in het persoonlijk leven. Om te zien of de juiste kant op bewegen van toepassing is.

Wat heb jij de afgelopen vijf jaar allemaal gedaan, neergezet, beleefd en ook niet gedaan? Heb je ergens spijt van? En waarom? Wat vond je waardevol? Wat bracht je verder en wat bracht echte vooruitgang waar je blij van werd?

Een bijna doodervaring, crisis, verlies, ernstige ziekte, faillissement en scheiding, allemaal situaties die ons aanzetten tot stilstaan bij waar het leven voor ons écht om gaat. Een wakker schudden, losmaken van vanzelfsprekendheden, contact maken met onze essentie. Opmerkelijk dat we dat vaak allemaal nog nodig hebben, voordat we durven doen en leven zoals we dat echt willen. Maar gelukkig geeft het leven ons al deze lessen en sommige lessen zijn zeer ingrijpend, omdat ons bewustzijn een erg sterke impuls nodig heeft om werkelijk wakker te worden.

De afgelopen vijf jaar heb ik op persoonlijk vlak ontdekt dat ik lang vooral de schoonheid wilde zien in mensen. Dan hoefde ik geen afscheid te nemen van mensen en waren er geen consequenties. Je zou het identificatie met illusie kunnen noemen. Maar het naderend afscheid was onvermijdelijk. Er was wel degelijk gebrek aan wederkerigheid en gelijkwaardigheid. Dus uiteindelijk nam ik toch afscheid, hoe jammer ik dat ook vond. Ik ontdekte ook dat ik degene was die vrijwel altijd dingen in gang zette, en anderen daar graag gebruik van maakten, maar dat ze zelf weinig bewogen of deden. Daar hield ik dus mee op. Ik leerde om minder te bewegen en gewoon te laten ontstaan. Ik leerde ook dat gelijkwaardigheid veel te lang niet mijn eerste aandachtspunt is geweest, omdat ik gericht was op een groep bouwen waar ik dan onderdeel van kon uitmaken. Of mensen wilde ontmoeten die dezelfde taal spraken. Maar ik kwam er achter dat ergens bij horen voor mij anders voelt, dan wat de meeste mensen nastreven. Die grote groep is vaak niet de groep waar ik bij hoor. En ik kwam erachter dat ik geen behoefte meer voel om bij een groep of beweging te horen. Dat met mij zijn voldoende is. Dus ik koos ervoor om een nieuwe koers te varen en ook alleen te staan, nieuwsgierig naar wat er dan zou gebeuren.

Verbinding en groei zijn altijd thema’s geweest waar ik grote fascinatie voor had, ze zijn heel persoonlijk en belangrijk. En steeds meer. De betekenis ervan is door de jaren heen echter wel veranderd voor mij. Verbinding heeft niets te maken met grote groepen mensen ontmoeten. Het zit veel meer in de details en het bewustzijn van mensen, het innerlijk van mensen, dat wel of niet resoneert met mijn innerlijk. Velen zijn gericht op gezelligheid, een sociaal moment, een activiteit, afleiding crëeren, terwijl dat geen diepere betekenis hoeft te hebben. En juiste die diepere betekenis is mijn waarde. Mensen ontmoeten is geen probleem in deze digitale tijd, het aanbod is groot, maar echte verbinding maken vraagt iets anders. Ik besloot om trouw te zijn aan die diepere betekenis willen ervaren en het gevolg was een nieuw sociaal landschap. En daar vrede mee hebben omdat dit een natuurlijk gevolg is van kwaliteit en inhoud nastreven. Ik kende het al van kleins af aan, het alleen staan, maar ik wil geen concessies doen ten aanzien van mijn grote waarde diepgang en inhoud.

De verbinding met onszelf, is nodig om ontspannen te kunnen bewegen in de sociale wereld. Waardoor we erkenning niet meer hoeven najagen, aandacht niet meer overmatig zoeken in diverse uithoeken, eigenwaarde niet meer blijvend hoeven verversen door bewondering, zelfliefde niet meer hoeven vergroten door bevestiging van anderen, bestaansrecht niet meer hoeven voelen door goedkeuring, veiligheid niet meer buiten ons zoeken, omdat we bij onszelf een veilig en warm thuis hebben gevonden. Onszelf kunnen omarmen en verwarmen. En wie er dan op een natuurlijke wijze op ons pad komt, kunnen wij vriendelijk begroeten en nieuwsgierig leren kennen, met innerlijke rust en alle tijd, omdat we weten dat die ander ons niet hoeft te vervullen, omdat we die vervulling al in ons voelen. In elke stap die we zetten, in ieder moment dat we leven, in elke blik die we de wereld rond laten gaan, helder, zonder oordeel, maar met dankbaarheid die ons dagelijks blij maakt, kunnen we zien wie we zijn geworden. En wie de ander werkelijk is. Helder waarnemen is belangrijk.

Onze wereld creëren we zelf. Door onze perceptie en interpretatie. Door te zien waar het om gaat en waar het niet om gaat. Door de veiligheid die wij in onszelf hebben gevonden te koesteren. Door uit te reiken naar anderen, die dat maar al te goed begrijpen, omdat ze eenzelfde tocht aflegden. Door ons lot niet in de handen van anderen te leggen maar door verantwoordelijk te worden voor ons zelf en ons leven. Dat betekent niet dat we niet aanhankelijk mogen zijn, en soms tegen een ander willen aankruipen op bepaalde momenten, onze kwetsbaarheden graag delen, onze twijfels en onzekerheden ook. Dat maakt ons een compleet mens. Maar dat is niet het enige dat we kunnen delen. Wat wij zelf naar een contact of relatie kunnen brengen is wat wij kunnen geven. Ook onze kracht, daadkracht, levenslust en levensvisie, is er om te delen. Zodat wij een goede balans behouden en ruimte laten voor het menselijke, dat in elk mens leeft: kracht en kwetsbaarheid.

Met elke stap die we zetten, bepalen wij onze koers. Met elke overtuiging die we trouw naleven ook. Soms veranderen onze stappen. Soms veranderen onze overtuigingen. Omdat we leren en groeien. Omdat wij veranderen. Omdat we ervaren dat we niet meer de mens zijn van 20, 15 of 10 jaar geleden. Dat betekent dat we zijn gegroeid. Dat we steeds beter weten wie wij zijn. En we ervoor kiezen om ons leven te leven op basis van wie wij Nu zijn. Niet op basis van wat er ooit was. Je kunt niet achteruit leven, enkel vooruit. Dat achteruit is namelijk vaak niet meer wat we willen. Soms vraagt dat veel van ons, om daar uit te stappen, soms iets minder indien we stevig op onze eigen benen staan. Soms nemen wij afscheid, soms ontmoeten we daardoor nieuwe mogelijkheden in onszelf. Of geven ruimte aan de delen die we hebben verwaarloosd in onszelf.

Maar elke stap die je zet in overeenstemming met wie je nu bent, wat je echt wilt en wat je gelooft, brengt je altijd dichter bij jouw waarheid en kern. En uiteindelijk is in die kern je ware rust en geluk te vinden. Indien we onze kern kunnen delen met een ander dan is dat prachtig. Soms vraagt dat moed van ons en uitreiken. Ook dat is een keuze en stap vooruit om onze persoonlijke werkelijkheid te eren.

Eerste kerstdag begroet ik een groep onbekende mensen in mijn boerderij, die net als ik kerst graag samen vieren, met verrassende ontmoetingen en mooie gesprekken. Dat kan allemaal omdat ik bewoog en iets in gang zette. Dat was een keuze. En tweede kerstdag begroet ik een grote groep vrouwen tijdens mijn jaarlijks kerstdiner in Amsterdam, die liefde of vriendschap graag in hun leven willen. Allemaal keuzes door te bewegen, jezelf te laten zien en ervoor te gaan. Iets waar ik heilig in geloof en graag doorgeef aan anderen. Walk your talk. Words without action are just empty words.

Ik wens je een interessant en vervullend 2019, met levenskracht en vervulling die je nastreeft, ongeacht wat dat van jou vraagt. Want vernieuwing en innerlijke bevrijding vragen soms veel, maar brengen ook waanzinnig veel. Elke stap die je overtuigd zet, brengt je energie en dichter bij waar je wilt uitkomen. Maar vergeet niet dat ZIJN uiteindelijk volstaat en dat DOEN niet het grootste goed is. Als doen voortkomt uit jouw vrije ZIJN, dan zal er harmonie en energie ontstaan.

Persoonlijk heb ik een zwak voor mensen die geen consessies doen, die bewegen naar wat ze willen, die zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun leven en het niet bij een ander leggen, die trouw zijn aan wie ze zijn, die alleen durven staan omdat ze geloven in een diep samen vanuit gelijkwaardigheid en die staan voor hun doelen en missie in het leven. Ik lees op dit moment veel biografieen van vrouwen die dat deden: Virgina Woolf, Vita Sackville West, Colette, Susan Sonntag, Simone de Beauvoir maar ook in deze moderne tijd Esther Perel, Brene Brown, Eckhart Tolle, Sue Johnson, Oprah Winfrey enz. Allemaal mensen die stonden voor zichzelf en daar vasthoudend in waren, zonder consessies of winstbejag.

Het leven is soms niet makkelijk, maar altijd de moeite waard om trouw aan jezelf te zijn. Jezelf in de steek laten en ontrouw aan jezelf zijn, is de pijnlijkste prijs die je in een mensenleven kunt betalen. En je hebt maar één leven, er is geen tweede kans. Dus kies wijs. Kies voor JOU en jouw diepste expressie leven.

Ik wens je een vervullend 2019 met veel wijsheid!

 

Miranda Nanda Maria van Dijk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.