De lichtheid van het bestaan!

Elk nieuw jaar weer maken wij een lijstje van onze voornemens en wat we graag zouden willen. Maar waarom sneuvelen ze alweer in februari? Vaak omdat we geen concreet plan hebben. Het verlangen niet diep genoeg gaat. We er niet echt voor willen gaan. De urgentie niet groot genoeg is. De misere nog niet het dieptepunt heeft bereikt. Maar weet dat je leven niet opnieuw voorbij komt. Dit is het. Nu. Dit moment. Iets anders is er niet. En het stopt een keer. Je leven houdt een keer op. En je weet nooit wanneer. Is het dan niet belangrijk om het vandaag en morgen echt voluit te leven? In plaats van naar de kalender te staren en te hopen dat het na de zomer beter wordt? Dat het wel weer over zal gaan? Dat wat voor je bestemd is vanzelf op je pad komt? Hoe realistisch is dat?

Maak maar eens een horizontale tijdbalk, een lange lijn, met links je geboorte en helemaal rechts 80 jaar. Zet maar eens een streepje op die tijdlijn waar jij nu bent. Zie je hoelang je mogelijk nog hebt? Heb je nog volop de tijd om van alles uit te proberen? Of zie je nu dat de tijd toch nog redelijk beperkt is? Hoe ga je die invullen? Wat ga je doen met de tijd die jou nog rest? Ben je je bewust van de tijd die jou nog rest?

Als we in onze innerlijke wereld kunnen kruipen, als we de moed vinden om naar onszelf te kijken, als we op onderzoek uitgaan waarom we doen wat we doen, waarom we vrezen of bewonderen, waarom we weglopen of blijven, hunkeren of negeren, de kop in het zand steken of ruiterlijk aangaan waar we zo bang voor zijn, dan ontstaat er vooruitgang.

Vooruitgang is uiteindelijk wat elk mens wil.

We willen niet vastzitten, vastlopen of tegen een (innerlijke) muur aanknallen. Er zijn allerlei methoden om die nare gevoelens die dat vastlopen oproept te vermijden: een workaholic worden, uiterlijk zorgen dat we voor anderen steeds aantrekkelijk zijn, onze agenda overvol plannen, oeverloos pleasen zodat mensen ons aardig vinden, veel drinken en eten, ons verliezen in sex of kortstondige affaires, intimiteit zorgzaam vermijden, uren televisie kijken of gamen tot de vroege morgen, ons ego opblazen door een internet-identiteit te creëren die helemaal niet bestaat, liegen en bedriegen, drugs gebruiken, shoppen tot we er bij neervallen, perfectie nastreven maar daardoor nooit tot daadwerkelijke uitvoering komen, iets of iemand willen waarvan we weten dat het onmogelijk is…

Hoe komen we tot de lichtheid van ons bestaan?

Door verwachtingen van anderen bij hen te laten. Door onszelf te accepteren en lief te hebben. Door te weten wie wij zijn en daar aandacht aan te besteden. Door dingen uit te proberen, fouten te maken, dat te erkennen en daardoor te leren wat we echt willen of anders kunnen doen. Door zacht en liefdevol te zijn voor dierbaren en onszelf. Door prioriteit te geven aan onze waarden. Door nee en ja te zeggen in overeenstemming met onze waarden. Door de betrekkelijkheid te ontdekken van identiteit, status en ego. Door op zoek te gaan naar wat ons energie geeft. Door eerlijk te zijn naar onszelf en anderen en integer te blijven. Door geen beloftes te doen die we niet kunnen/willen waarmaken. Door te begrijpen dat we een druppel in de oceaan zijn. Maar dat we daardoor ook onderdeel uitmaken van die oceaan. Dat we een deel van het grote geheel zijn. Dat we een lichaam hebben en een identiteit hebben gevormd maar dat dit niet is wie wij zijn. Dat we bewustzijn zijn. Dat we een ziel hebben, een bewust weten dat niet denkt, maar gewoon weet.

Waarom moeten wij van alles doen en presteren? Dat is het ego in ons dat denkt dat het zich moet bewijzen. Want anders hebben wij het idee niets te zijn of niets voor te stellen. De wortel van dat nastreven ligt in onze subjectieve minderwaardigheidsgevoelens. Maar juist door er vooral te zijn, met onze energie, onze glimlach, onze aanwezigheid, daarin ligt alles besloten wat wij in essentie zijn. Die energie vult elke ruimte waarin wij bewegen. Waar wij stil zijn. Dat is ons licht. En daarin ligt onze lichtheid. In Zijn. Niet in hardnekkig willen manifesteren. Niet in handgrondig ergens tegenaan stampen. Niet in veiligheid en zekerheid nastreven buiten onszelf. Want dat alles verdwijnt omdat het een ilussie is, het bestaat niet. En als we het denken te hebben gerealiseerd, die zekerheid, dan zal het leven ons laten zien dat het in één seconde wegvalt door iets dat buiten ons lag. Alles wat binnen in ons is, is onze werkelijkheid. Wij hebben geen invloed op de bewegingen van anderen. Ze komen voorbij, blijven soms een tijdje, soms langer, of verdwijnen weer.

De mens is een wezen dat graag ergens bij hoort. Juist de mensen die nergens meer expliciet bij willen horen, hebben begrepen dat bij jezelf horen, vrede met jezelf hebben, tot thuiskomen leidt. Dan komen er ook mensen tot je die resoneren met jouw innerlijke staat van zijn. De mens kan jou ontmoeten op het niveau dat die mens zichzelf heeft ontmoet. Dat is afhankelijk van iemands Zijn, bewustwordingsproces, achtergrond, emotionele en intellectuele vermogens. Elk mens leeft en doet naar zijn eigen vermogens. Daar is geen enkel oordeel over. Juist het niet oordelen over jezelf of anderen leidt tot lichtheid en nabijheid.

Ik wens jou in dit splinternieuwe 2019 veel lichtheid in jou en je bestaan toe!

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.