Zomer-overdenking


 

Na de zomer ben ik bij jou terug voor inspirerende verhalen. Voor nu, geniet van de zomer en graag tot eind augustus!

 

Miranda Nanda Maria van Dijk

 

Advertenties
Reacties uitgeschakeld voor Zomer-overdenking Geplaatst in Uncategorized

Dag van de VRIENDSCHAP – Uitnodiging voor JOU – 23 september


UITNODIGING VOOR JOU:

 

Zoals beloofd organiseer ik op zondag 23 september een bijzonder event waar VRIENDSCHAP centraal staat. Voor iedereen die aan het vriendschapsproject meedeed. Voor iedereen die nieuwe vriendschappen wil vinden. Voor iedereen die toe is aan een inspirerende avond met onbekenden. Kortom: voor iedereen die VRIENDSCHAP wil vieren.

Graag ontvang ik je persoonlijk op een prachtige locatie binnen Amsterdam CS. Alle details vind je als je onderstaande link aanklikt. Voel je meer dan welkom en wacht niet te lang met je opgeven, want er zijn 34 plekken slechts beschikbaar. Voel je welkom!

https://vriendschapsproject.wordpress.com/2018/06/25/23-september-dag-van-de-vriendschap-de-vriendschapsreunie-uitnodiging/

 

Reacties uitgeschakeld voor Dag van de VRIENDSCHAP – Uitnodiging voor JOU – 23 september Geplaatst in Uncategorized

DE VRIENDSCHAPSFAMILIE


De tijd vloog, de afgelopen maanden. Hoewel ik bewust deed en ook niet deed.

Ik was onderweg in Nederland, op veel plekken. Ik was bezig om nieuwe gezinsleden voor mijn vriendschapsfamilie te ontmoeten. En werkte aan mijn nieuwe onderneming. Het was een interessante reis de afgelopen 10 maanden. En nu schrijf ik aan mijn nieuwe boek DE VRIENDSCHAPSFAMILIE. En is er een zomer om van te genieten. Vandaar dat ik deze maand volsta met een actuele podcast over HET VRIENDSCHAPSPROJECT dat ik vorig jaar startte. Ik hoop dat het je inspireert.

Reacties uitgeschakeld voor DE VRIENDSCHAPSFAMILIE Geplaatst in Uncategorized

Vanzelf


 

Voor verandering hoeven we niets te doen. Het komt vanzelf. De jaargetijden wisselen vanzelf. Onze huid wordt rimpeliger. Vanzelf. Haren worden minder vol. Verwachtingen nemen af. Geschiedenis neemt ons mee op het pad dat naar wijsheid kan leiden. Als we open staan. Als we toegankelijk durven zijn voor alles wat we ervoeren en wat wij ervan leerden.

Want als we leren van al onze ervaringen, dan ontstaat er een nieuwe regenboog aan onze horizon. Dan daalt er een licht in ons neer dat ons rust brengt. Het jagen, willen ervaren, niets willen missen wordt ingeruild voor kwaliteit en wellicht diepte die we niet eerder ervoeren. Mits we leren, van onze ervaringen. Als we diep naar binnen durven te gaan, waar de vragen al beantwoord werden, ontdekken we nieuwe antwoorden. En misschien wel de overbodigheid ervan.

Ik geniet van de geur van vers gemaaid gras. Van de koffie die doorloopt in het apparaat. Van de steeds wisselende luchten als ik naar buiten kijk. Van de poses van mijn nieuwe poesje, die in totale overgave al haar plekjes in huis geniet. Ik hoor de kikkers in de sloot. En de vogels in de bomen om mijn huis. Ze maken nieuw leven. Ik zie de eenden in de sloot, terwijl ze elkaar achterna zitten. Binnenkort zwemt hun kroost voorbij. Vanzelf. Allemaal vanzelf. Zoals de natuur het bedoeld heeft. Want die natuur past geen houtgrepen toe. Wat ontstaat, hoort zo te zijn. Ik zou wensen dat mensen ook zo konden leven. Vanuit hun natuur. Vanzelf. Wat zou dat een hoop lijden schelen.

Ik ben op zoek naar mijn vuur. Tijdens alle creatie-processen sluipt het er soms in, dat ik vergeet dat vuur te eerbiedigen. Ik ken het zo goed. Als het brand. Als het oplaait. Ik hou van mijn vuur. Maar terwijl ik schrijf, creëer, ontmoet en doe, kan dat vuur soms tot een vlammetje worden. Vandaag werd ik daar aan herinnerd. Aan mijn vuur. Aan de passie die ik al van kinds af aan in mijn aderen voel stromen. Het leven is soms vol en druk. De beweging met dat vuur die ik zou willen maken, wordt soms belemmert door de beweging van buitenaf. Maar nu, in dit moment, voel ik het weer. Mijn vuur. Dat wat mij, mij maakt, wil ik niet verloochenen. De stilte is het huis waarin dat vuur kan branden.

De mensen die ik ontmoet zijn spiegels. Telkens is er de reflectie van hun ziel. Het verdriet, de angst en de pijn. En de vreugde, de hoogmoed en de hoop. Wij zijn niet zo verschillend, wij, de menselijke soort. We meten ons fraaie pakken aan. Uiterlijkheden om onze kwetsbaarheden af te dekken. Maar ik zie er graag doorheen. Door de aankleding. Uiteindelijk hebben we allen dat kloppende hart dat gevoed wil worden. De stem die gehoord wil worden. Het gezicht dat in handen genomen wil worden, met tederheid die ons tranen geeft. Nee, wij zijn niet zo anders, wij mensen. Als wij leren onszelf te begrijpen, dan komen wij tot veel begrip voor al die anderen. Die net als wij onderweg zijn. Waar naartoe?

Wij leggen allemaal onze eigen reis af. De tussenstations verschillen. De snelheid waarmee wij afstanden afleggen kan ook verschillen. Maar in essentie willen wij allemaal betekenis vinden. Waardevol zijn. Voor anderen eerst. En daarna komen wij tot het besef dat waardevol voor onszelf zijn, eigenlijk het meest waardevol is. Omdat het ons ruimte geeft om helder te zien en voelen. De wereld om ons heen, onze waarneming wordt steeds scherper en we komen daardoor tot het punt dat geven makkelijker gaat, omdat we niet meer veel nodig hebben van de wereld om ons heen. Want alles zit al in ons. Dat voelen we dan. Die ontdekking maakt ons heel.

En nee, dat gaat niet vanzelf. Dat besef. Daar is veel ervaren, afzien, loslaten en vergeven voor nodig.

Maar als dat ons lukt, is de beloning groot. Dan gaat veel vanzelf. Vanzelf zien we dan de schoonheid van het leven.

Een schoonheid die ons stil maakt.

Ik hou ervan om stil te zijn.

 

 

 

 

 

 

 

Verwarring is de bron van vernieuwing


 

 

Als we zelf leven en voordoen wat we graag doorgeven om bij te dragen aan het geluk van anderen, dan worden we geloofwaardig en kunnen we impact hebben. Als we weten wat we niet willen, dan creëren we een nieuwe ruimte waarin we leren om vooral dat te doen wat werkt en effectief is en ons blij maakt.

Transformatie speelt zich af aan de binnenkant van ons leven, in onze binnenwereld. Gedrag kan slechts een trucje zijn of uiteindelijk worden. Maar werkelijke verandering en vernieuwing is blijvend zodra we de noodzakelijke louterende ervaringen hebben gevoeld, deze integreren in onze (binnen) wereld en daardoor ook nieuwe ogen hebben gekregen. Een transformerende ervaring of fase leidt ertoe dat we niet kunnen terugkeren naar onze oude ik of het leven zoals het was. Dat geldt zowel voor de pittige ervaringen als de mooie. Als ze diep genoeg gingen, hebben ze altijd invloed op ons.

De standaard waarmee we tegen ons zelf aankijken en soms een geheim verbond met ons zelf sluiten, en we stiekem niets meer verwachten omdat we niet teleurgesteld willen worden, of de standaard zodanig omlaag halen waardoor het lijkt alsof we veel mensen om ons heen hebben verzameld die met ons bezig zijn, kan misleidend werken, vooral als je nog steeds geen vervulling ervaart over jezelf en het leven dat je leeft. De werkelijke vervulling is altijd een inside-job.

Verwarring kan de fase zijn waarin bestaande kaders wegvallen, waarin alles in twijfel wordt getrokken en er een herevaluatie plaatsvindt van alles wat er is. Vernieuwing heeft het nodig dat we kritisch durven denken. Dat we durven voelen wat we voelen. En dat we het ook durven benoemen naar ons zelf en een ander toe. Frustratie is een gesmoorde stem of een onderdrukt verlangen. Soms een herhaling van het basispatroon dat we als kind al aanleerden om te overleven. Maar wat ons als volwassene slechts ketend en onvrij maakt. Geïsoleerd en niet in verbinding met ons zelf en de wereld om ons heen. Een kind dat nooit emotioneel volwassen is geworden.

Tijdens elke reis die ik maak, zowel de fysieke als emotionele, neem ik mijzelf overal mee naartoe. Het is heerlijk als ik mijzelf liefdevol begeleid tijdens al die reizen. Het is warm en spannend tijdens die reizen. Volgens de antroposofie zit in nu in mijn 8e levensfase (Steiner: 49-56 jr.) die gekenmerkt wordt door overzicht. Een tijd van mentorschap, dienstbaarheid en doorgeven. Maar het kan ook de fase van stilstand in ontwikkeling zijn. Gelukkig is dat bij mij niet het geval. Het zou mij ook verbazen indien dat wel zo was. Ik hou enorm van groei. In de volgende fase (56-63 jr.) is intuïtie de hoofdmoot en ook spirituele groei. Met tevens de mogelijkheid om een derde geboorte mee te maken. De eerste vindt plaats bij onze fysieke geboorte. Mijn tweede vond plaats op mijn 32e, (Steiner: 2e geboorte tussen 28 en 35 jr.) toen ik een nieuw leven begon. En mijn derde is nu aan de gang, ietsje eerder dan de antroposofie aangeeft (56-63). Ik maak mij los van systemen en vaar een nieuwe professionele koers die bovendien voelt als het verlengde van mij en mijn geschiedenis.

Vanaf 63 komen we in de 10e en laatste fase. Waarin we of alles aan ervaringen omarmen en liefde en wijsheid uitstralen of verdorren met angst voor de dood en geplaagd worden door eenzaamheid en ziekte.

Ik kreeg laatst een mooie vraag wat ik op mijn grafsteen zou willen hebben. Niet dat die er ooit zal komen, want ik ben een vurig mens en wil ook ‘vurig’ heengaan. Ik bedacht mij dat ‘ze leefde een interessant leven met wijsheid, integriteit en overgave’ een mooie tekst zou zijn. Maar zonder de verbinding en ervaringen met anderen zou dat nooit lukken!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties uitgeschakeld voor Verwarring is de bron van vernieuwing Geplaatst in Uncategorized